AMEL DEFTERİ

Düşlerin bir rengi var mıydı sahi hafız?

Ya, ben ne renktim, söyle ve düşmekle

Düşünmek arasında gidip geldiğim…

Düş mevsiminde çatallı sesi rüzgârın

Ve göğsümde kocaman bir pencere:

İzahı yoktu işte olup bitenin

Bense adeta şaşkın bir vecize.

 

Israrla yaşadım.

İman gücüme sadık bir yalnızlıktım.

Bir o kadar kalabalık

Mevsimin tutuşan eteklerinde aşkı tavaf eden

Devasa bir kelebek

Matemin rengini giydim

Rengimi özenle sakladım

Gizimi sürdüm ve bir girift hece olmalıydı

Haletiruhiyemde kopan fırtına

Fıtratımda sığdırdım ben tüm düşleri:

Kuramadığım hangisi ise ısmarladım ruhuma

Gönül gözümde açıp kapanan her hece

Ve işte ihmal ettiğim bir varlık ki

Ne ketum ne vurdumduymaz

Varsa yoksa içindeki çocuğa sadık ve âşık.

 

Rüştümü ispatlamamışken hem

Oysaki asla kem küm etmediğim

Ve kilit noktası

Elbet girizgâhta saklı şifre

Oysaki sona geldim diye

Acele ile kurduğum bir denklem

Yoksunluk ne ki hafız?

Varlık denen mademki ket vurulan bir mutluluk

Uğurumda sözcükler

Mutabık kaldığım bir kader

Gelen ya da giden

Ama kalbimden tek gitmeyen.

 

Andıkça Rabbimi

Katık yaptıkça ömrümü

Kazan kaldıran o çeşni başı

Ne de olsa yoktu artık hayatın tadı tuzu.

Bir yitimse neşreden

Bir yudumsa mutluluk düşlenen

Bir rota ise saplanıp kaldığım

Hele ki yok mu içimdeki o izdiham?

Kaç kareydim ben?

Kaç üçgen?

Kaç daire?

Merkezim sapladığım bir pergel

Yaza yaza delik deşik ettiğim kâğıt ve de.

 

Özlemdim ben kendime.

Özneydim ben ama çok gizli bir özne.

Özenle yaşadım ve sevdim

En çok da matemi

Görünen de öte mutlu kalmayı beceren

Bir seyyah ki gezinen

Mevsimden mevsime

Bazen etekleri zil çalan rüzgâr

Isınan mevsimden geride kalan

O nem

En çok niyaz ederken

En çok severken

Mutluluk bile ağlatabilen.

 

Sözcüklerim ve ben

Künefe tadında bir imgeyi şerh düşen

Şekeri fazla kaçmış bir tatlı gibi

Acısı bol bir özlem gibi her halükarda kendine

Kendimsiz bir kendi

Kerameti neydi sahi evrenin?

Kimse devinen

Tek lokma yeterdi içimdeki çocuğa

Bir de hüzün hırkam

Elbet katıksız bir hayal gücü

Ön sözü olmayan her duygu

Elbet saklı iç cebinde kaderin

Kader ise ay ışığında

Yıldız olmanın neresi kötü hem?

 

Bazen bir çiçeğe denk düşen

Bazen kuyruğu kırpılan

Adımla yaşadım ben

Adlarımla adımladım evreni

Adım sayar gibi yüreğim

En çok da adımı ve acılarımı sayıkladığım

Dönüştü yoktu yolumdan ve sözümden.

Varıp varacağım elbet saklı Allah katında

Amblemi umut denen neferi ki evrenin

Katıksız saf tuttuğum insanlık ve rahmet

Yeter ki düşmeyim gözünden bilinmezin

Hangi bilindik hece ise içimden geçen

Kayıtlı mademki amel defterimde

Varlığımla sadece sana ait ve emanetim, güzel Rabbim.

Bahşettiğin her şeyinle senken tek taptığım…

 





Gülüm ÇamlısoyGold Üye / Kadın / 2.06.2017