DOKUNMAKSA HAYATA
GÜNÜN ŞİİRİ

Düşlerini öldür sen, hey saklı hüzün!

Sözcüklerin de göğsüne tak acıları

B/öldüğün kadar hayatın da kayıp manivelası

Elbet uçuşan perçeminde ömrün

Hüzne biat derle topla yazmadığın öykünü.

 

Öykündüğünse mademki hiçlik

Mızrabını atıver uçurumun dibine

Ve bir taş bağla boynuna

S/üzül denizin en dibine

Hala mı ölmedin?

Uçuver bu kez uçurumun en dibine

Elbet acıların, neşrinde büyüdüğün kadar da büyüt

Hüznünse bir sarkıt

Aşk iken en girift ve çaresiz tını

Umarsızlığında evrenin

Yaralarına dök binlerce sözcüğü, imgeyi

Açılmasını beklediğin o kapıdan da asla dönme geriye

Sözünden de ve özünden.

 

Kolluk kuvveti iken peşine düşen

Karınca kararınca sevenlerden olmadın madem

Kılkuyruğunda dününün

Öykündüğün olsa da bilinmezin tininde saklı tut nöbetini

Her geçirdiğin nöbette

Şiarın olsun yeni bir bilmece

Çözemediğin kadar da içindeki kör düğümü

Yeter ki olmasın öykün kör noktası ömrün.

 

Öğüttüğün kadar hüznünü

Öğütlerini saklı tut mazinin

Bir öğünse atladığın

Saçlarında uçuşan rüzgâr kadar

İnatla ip atladığın o çocukluk dünlerine geri dön

Dönemediğinse içindeki ateş

Dövündüğün neyse unut gitsin

Peyda olacak her ümidin de ön sözü madem yazdığın

Her şiir…

Yalnızlık kadar

Yarenlik eden kalemde saklı yazmadığın bir ömür.

 

Varsın şiarın olsun özlemin

Dibe vurmak neymiş gördün madem

Acına dahi sahip çık ve matem

Bürümüş gözlerini ömrün

Sadece avut yüreğinle

Dokunmaksa önünde uzanan yola

Dokumaksa hayatı hala saklı kalan umudunla…





Gülüm ÇamlısoyGold Üye / Kadın / 2.06.2017