MECBURUM SADECE KENDİME

Mecburum sadece kendime: ihya etmekse yüreği kürediğim düşlerden ibaretim ve kardığım yalnızlık elbet dokunulmazlığı aşkın bakracında göğün maviden mintanı gecenin ve içimde ukde kalan öksüz sözcüklerin çoktan bağlanmışken basireti.

 

 

Hüzündür delici olan o güç

Ömürse tüketilen

Sözüm ona türetmiştim ben sevgi dolu varlığını bilinmezin

Artık bilindik ne kaldıysa elimde

Dikenlerime mahcup bir gülümseme ile teessüf ettiğim

Yerli yersiz kendime söylendiğim.

 

Hüzün bakracıydı mevsim

Hüzünsüz geçmezdi gün ve gecem.

Issız bir rıhtımdı gidip geldiğim

İstanbul’un köftehor kalabalığı

Lakin şehir bendim

İçimde şerit değiştiren ne çok vasıta

Aklın ırmağında yüzdüğüm düşe kalka.

 

Bir geçitse geceden firar eden yıldızlar

Düş gücüme sadık ve mahcup bir gölge gibi

Düştüğüm peşine duyguların

Duygu sandalında içre dolan imgelerdi belki

Sallanmaksa sağa sola

Aşktı sağ küreğim

Solumda saklı bir terennüm

Orta yolu bulamadan yaşadığım günbegün.

 

Kayboldu zaman

Kayboldum milyon kere.

Bulmaksa umudum kayıp ruhumu

Her tefe

Konduğum yine de yılmadım

Sadece layığıyla yaşamak ve yaşatmaktı hayatı

Azalmadan dirayetim.

 

Uzundu yolum

Uzundu öyküm

Ah, öykündüğüm dünüm

Öldüremediğim nice hayalet

Sancılı bir doğumdan sonrası rivayet

Mutluluksa olmalıydı yalnızlığın kâbusu.

 

Miskin gölgeler

Mis kokan sevdalı çiçekler

Miadı dolan sevginin her katresi

Saklı tutulası umudun sarkacı

Ah, asılı kaldığım göğün pervazı

Pervane olan yüreğim her yeni güne

Günden öte geceydi meskenim.

 

Meali yoktu hislerin

Yaza yaza düştüm yola

Bata çıka açtım gonca gonca

En çok diklendiğim

Aralıksız direndiğim

Amaçsızca sevdiğim

Yalnızlığın sireni fısıldarken kulağıma

Hala, sabırdı ve şükür sığınağım

Elbet korunduğum sadece Rabbin nezdinde.

 





Gülüm ÇamlısoyGold Üye / Kadın / 2.06.2017