HÜZNÜN MEVSİMİ OLUR MU HAFIZ?
GÜNÜN ŞİİRİ

Mevsimi olur mu hüznün, hafız?

Hani, düşlerden ördüğüm iklimde

Saklı tuttuğum nefesimi

Son kez vermekse

Ölü nefsime de riayet etmez mi?

Acıların b/eşiğinde s/alındığım yetmedi mi?

Hem, en muteber ölüm değil mi?

İrkildiğim cihanda teneffüs ettiğim rahmete

Sokulup da kıvrıldığım

Annemim koynunda sonsuzluğu kucakladığım.

 

Dirayetim sağanak misali

Sancım da sanrım da sonsuz

Göğe kat çıktığım her acının reçinesinde

Boğulduğum kadar

Savunduğum iç sesim pervasız

Bir kürede tek bir çiy damlası

Hasretinde aşkın

Kucak açtığım yalnızlığın İlahi bahçesi.

 

Öznemde saklıdır adım, hafız

Adımda savurduğum gülücükler

Hezimete uğradığım cihanda

Bir düş ertesi düşüp de yolum cennete

Hak kapısından kovulmayayım yeter ki

Kovulduğum kaç dokuz köy

Onuncu olacak elbet kabrimde bekleyen

Sabırsız ruhumla

Cefasını yüklendiğim şu boşluk.

 

Bir ukde ise içimde kalan

Bense yandığım kadar

O veda hutbesi

Aşkın arzı yalnızlığın marşı

Bir aşk ise meali adımın

Gülmekten gayri ağlamak varlığın

Tek ilacı hem de hiçliğime mazhar

Hani yürekte saklı o açık mezar.

 

Esaretim, hafız

Ben ki bir düş ülkesinden göçtüm

Aşkın endamına yenik düştüm madem

Matemimle örsün annem saçlarımı

Her kelebek benden bir parça

Asaleti yalnızlığın beni benden etse de

Uğruna savaş verdiğim ahlak değil mi ki

Beni taşıyacak en yüksek mertebeye?

 

Issızlığım tıpkı şehir gibi

İki yakamdan da düşmedi münafıkların zulmü

Bir huzursa içimi eşelediğim

Bir yankıysa sessizlik

Aşk ile direndiğim şu dünyalık telaşı

Nasıl ki yok saydım ölüm öncesi

Hangi metruk evde saklıdır cesedim?

Ben ki bana bile çok gelirim

Sensin tek bilen s/onsuzluğu

Kâh cefa kâh sefa bilen

Nakşım da na’şım da soluk bir hecede saklı

İçimde solsa da bahçem

Nazarında Rabbimin elbet cennettir beni bekleyen

Bir hıçkırık genzimi yakan

Yaşım da yasım da aşkımın da tek sahibi…





Gülüm ÇamlısoyGold Üye / Kadın / 2.06.2017