RAF ÖMRÜ DOLAR MI HİÇ BU AŞKIN

Mevsimler, şüheda dünümün esintisi

Makul olan olmayan her duyguya da tavım ben.

Özet geçtiğim ne ki ömre?

Sonsuzluğa delalet şu heyecan ve coşkunun

Yanında solduğum ansızın

Semiren sevgim anbean

Sardığım sözcükler

Sevginin ambalajında saklı bir kitap gibi

Yerleşik meskenim ve hayallerim

Rafa dizili yüzlerce kitap ve binlerce cümle

Raf ömrü dolar mı hiç bu aşkın?

 

Vebali boynuna artık.

Verem olup ölmedim de Kafka’nın nezdinde

Yazdığım onlarca mektup ne ki?

Metruk binalardan esen rüzgâr gibi

Aşkın kapalı hapishanesine tıkıldığım ilk gündür

Benim özgürlükle tanıştığım

Aşkın hulasası ve her v/edası günün

Yarına ümit bağladığım bir kesirli sayı gibi

Kestiğim heceler

Kastığımsa bazen içime sızan kaygı

Gözlerimde nükseden o ateşi görmedin mi yoksa?

 

Ulvi bir fıtrat peşine düştüğüm iklim

Sevecen bir yürek aralıksız aradığım

Solduğum kadar sinmediğim

Sireni ne ki gecenin?

Duymaya başladığımdan beri kalemimin ki

Kalender meşrep midir yoksa sözcükler;

Kalantor bir gölgenin de peşinde imgeler

Kayıp da düştüğüm şu zemin

Kaybolmanın arifesinde bulduğum elbet aşk ve kendim.

 

Düşlerin depozitosu yok hem:

Bol keseden hayal kurduğum

Yetim mizacımla Rabbime koştuğum

Gerçekler ise en büyük devinim

Bazen görmezden gelsem de

Genelde görünmez olsam da

Gördüğüm ne ki yazdıklarımın yanında?

Rüştünü ispatladım ben bir kez sevginin.

 

Mıntıkamda saklıyım

Muhbir imgelerin de saltanatıyım

Kalem yaz dedi mi hem…

Yürek de sevdi mi…

Hayatın raconuymuş meğer umut etmek

İnancın havsalasından taşan aşk ve emek

Yalnızlığa da çalım attığım

Bazense mutluluğuma atılan çelme

Çalıntı olmayan benim ve kalemim

Bir alıntı addedilen şu üç öğe ile

Sev ve inan ve umut et…

 

Mübarek kendim

Müstesna olansa zaten içimde saklı

Bir ömürlük sevdi mi de insan

En çok da kendi ile yüzleşip

Kayarken usulca göğün derinlerinde

Daldığım kadar düşlere

Direttiğimdir elbet inancım ve sevgim

Katıksız meylettiğim aydınlığa…





Gülüm ÇamlısoyGold Üye / Kadın / 2.06.2017