HEP SEVECEĞİM SENİ

Ölümün ön sözünde misafirdir şiir

Yetilerin k/özünde

Yetimliğin indinde

Bir nehirdir acım.

Aşkın sefasını sürdüğüm ömür gibi

Yalnızlığın cefasına çektiğim bayrak

Aşkın asasına sunduğum nimet gibi.

 

Elbet Rabbin himayesinde

Taşkın bir nehir

Özlemin de hulasası

Derin bir kovuk saklandığım

Bir kor hece ki yana yana bittiğim

Her köşede saklı niyazı

Her satır başında çektiğim elbet aşkın nazı

Ve serdiğim

Ve serildiğim şiirin kisvesi ki

Ömrün de beylik telaşı.

 

Ve gözlerin en irisi

Aktığım, andığım

Yetmedi ar bildiğim

Bir kuşluk vakti

Yetindiğim nazenin bir masal

Aşkla kürediğim

Aşkın da yedi düveli iken

Eksik etmediğim niyazımdan.

 

Saçındaki her teli aşk bildiğim

Gözündeki yaşı ırmak

Rüzgârı kıyamet bildiğim

Ufkun bitiminde

Şiar edindiğim geleceği

Dillere düşen ismimi değil

İçinde dönendiğim hücremi

Yâd ettiğim

Şiirin her hecesini

Sen diye bir solukta

İçime çektiğim…

 

Bilinmezi ar bildiğim

Her bilindik sesi

Son bildiğim

Bir niyazım ben bir niyaz ki

Makberim de miladım da sensin, sevgili

Künyemde saklı matemi

Ayaklarının altına serdiğim her şiir

Solu yeter ki.

 

Varsın uzak olsan da

Yüreğe yakın bir tuzaktan

Başka çok şeysin

Varlığım hiçliğime şahit

Hiçliğimle vakıf olduğum bu aşk ki;

Nelere kadir Rabbin izniyle

Hep de seveceğim seni.

 





Gülüm ÇamlısoyGold Üye / Kadın / 2.06.2017