DARYA'NIN ŞİİRİ
HAFTANIN YAZISI

  DARYA’NIN ŞİİRİ

                                                                                                                   

   Bir gün Almanca kursunda öğretmenimiz, bir ödev vermişti. Herkes kendi hobisini veya en son okuduğu kitabı tanıtacaktı. Konuşma pratiği kazanmamız için böyle şeyleri, hep yapardı.

  Ödevlerimizi sunduğumuz gün, sıra bana gelince şiir defterimi gösterdim. Bir kaçını seçip, o şiirlerde ne demek istediğimi, Almanca olarak, özetlemeye çalıştım.

   Konuşmam bitmek üzereyken Ukraynalı arkadaşımız Darya, bana 20 frank uzattı. "Niçin?" deyince "Biz ülke olarak sanatçıları çok severiz. Özellikle kendi dilinde şiir, yazı, hikaye yazıyorsa onu başka türlü severiz. Çünkü hem milletinin diline, tarihine hem geleceğine hizmet ediyor, diye düşünürüz. Eğer sana bir “motivasyon hediyesi” vermezsem, anneme bunu açıklayamam. ‘Şiir yazan bir kadın tanıdım ve ben ona, bir hediye vermedim.’ diyemem." dedi. Ben büyük şaşkınlık içinde, daha ne diyeceğimi toparlayamadan elime tutuşturdu parayı. “Benim için çok önemli lütfen kabul et.” diye ısrar etti.

  Darya, ödev konuşmasını, benden önce yapmıştı. Üniversite mezunu olduğunu, beş dil bildiğini, Almanca’nın, altıncı dili olacağını söylemişti. Hayalleri vardı; ya biraz para biriktirecek, ülkesine dönüp kendi işini kuracak ya da İsviçre’de üniversite okumaya devam edecekti.

   Şimdilik bir yerde garsonluk yaptığını biliyorduk. Para kazanmak bir hayli zordu onun için. Belki de bahşişlerden biriktirdiğini vermişti bana. “Bitte... Bitte... Bitte...” ısrarlarıyla hatta zorla...

   O gün, o 20 frankı şiir defterimin arasına koymuştum. Darya’nın acelesi vardı ve hepimizden erken ayrılacaktı.

   -Ben gitmeliyim, görüşürüz!.. Dedi.

Tam çıkarken arkasından koştum.

   Kendi ördüğüm ve o gün ilk defa yanıma aldığım şalı ona verdim. Yer yer simleri olan, açık kahverengi bir şaldı. Hatta omzuna sardım. Saçlarının sarısı ve gözlerinin ışıltısı biraz daha ortaya çıktı.

   -Çok yakıştı. Bu da benim hediyem olsun, dedim.

İki eliyle ellerimi tuttu, gözlerime baktı.

   -Ben bunu takarım ve hep seni hatırlarım, dedi.

Otobüs durağına doğru koştu.

****

   Darya’yı son gördüğümde, minik masaları olan bir cadde-kafede; önünde siyah önlük, elinde tepsiyle servis yapıyordu. Göz göze geldik, önce tanımaya çalışır gibi baktı, sonra gülümsedi: “Grüezi Frau Dichterin (Selam şair kadın), şiire devam...” dedi. “Sen de üniversiteye devam...” diyecekken hızla işine döndü.

   O günden sonra Darya’yı bir daha görmedim. Şimdi nerede, ne yapıyor bilmiyorum. Dilerim hayallerine kavuşmuştur.

   Zorluklarla kazandığı hâlde zorla elime tutuşturduğu para, hatıra niyetiyle sayfa aralarında kuruttuğumuz çiçekler gibi durur hâlâ şiir defterimin içinde.

   Başlı başına bir şiir olarak... Darya’nın şiiri...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





Seferi (Nurcan Bedir Ören)Admin / Kadın / 6/19/2016