S/ONSUZLUK

Öznesi ne ola ki günün ve gecede seğirten yürek iklimim.

S/onsuzluğa kucak açtım

Yetimdi ve de yetim düşlerim:

Ah, hafız ah:

Sevda ekip hüzün b/içtiğim

Bitimsiz sefil iklim.

 

Rengim yok benim:

Rakımım da.

Sözcüklerse esef yüklü

Kaybolduğum şu yalnızlar rıhtımında.

Mealim hüzün mecali yok

Meramım saklı Allah katında

Ne yazar ne yazar?

Varsın uyuyayım aç ya da tok.

 

Bir özne bildim sevgiyi

Özlemle diktim söküklerimi

Yürekten atılan her çentik

Yenildiğim nasıl da belli:

Lakin kader ve Rabbim söylemedi son sözü

İkramı ömrün

İdamesi günün

İdare lambasında aydınlanan önüm.

 

Arkamı kollamam

Sığındığım Rahman

Ön sözü olmasa da ömrün

Son söze daha çok vakit var.

 

İmlecim ben devasa bir imleç

Tırnaklarımla kazdığım kuyuda saklı gelecek

Düştüm evet

Ama kalkmasını da bilirim

Başım dik

Sevdiğim kadar umudun ve iman gücümün

Sönmez neferiyim.

 

Yenik olsam ne ki ne?

Yanık yüreğimden akan terin indinde

Alnım açıktır, hafız

İdamesi mi kaderin?

Yalnızlıksa fıtratım, hafız:

Yenik düşmediğim kadar ömre

Rabbimdir tek sırdaşım.

 

Hazanmış muadilim

Hüzünmüş esaretim

Hazır olda geçen ömrün son ibaresi

İbraz ettiğim hiçlik

İkaz ettiğim şu sefil yaralı benlik

İması zalimin

İnşası mevsimin

Ve yalnızlık tokalaştığım

Feraha çıkacağım da belli

 

Umudum asla değil yitik

Varsın katık edeyim geceye gündüzü

Kardığım önüm

Devasa bir sarkıt adeta

S/üzülen yaşlarım ne ki?

Üzgün ve mağdur

Mazlum ve yalnız

Rabbime koştuğum kadar inançlı

Esef değil aşktır benim mealim

Ya Allah

Yarınlara kefil olan yüce Rabbim





Gülüm ÇamlısoyGold Üye / Kadın / 6/2/2017