DUT AĞACI


20.11.2020
Evimizin önündeydin.
Cıvıltılı günündeydin.
Sanki köy düğünündeydin,
Neşen boldu dut ağacı.
 
Dut ağacı, dut ağacı,
Günler geçti tatlı, acı.
Çocukluğun hoş andacı,
Sende doldu dut ağacı.
 
Dalın vardı dörtlü çatal,
Sanki yuva yapmış kartal.
Yaşananlar say ki masal,
Orda kaldı dut ağacı.
 
Tırmanırdık, sarılırdık.
Yuva yapar kurulurduk.
Çıka, ine yorulurduk,
Bize yoldu, dut ağacı.
 
Kuşlar konar ötüşürdü.
Olgun meyve düşürürdü,
Gaga vurup bölüşürdü,
Tadı baldı dut ağacı.
 
Bilen yoktu, kaçtı yaşı?
Gördü kaç baharı, kışı.
Eşi, dostu, arkadaşı,                 
Bizi bildi dut ağacı.
 
Kumkuma başında esen.
İnsaf bilmez seni kesen.
Issız kaldı şimdi mesken.
Bu bir züldü dut ağacı.
         Kenan DEMİREL

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.


2 Yorum
20.11.2020 - 19:48
Ne akıcı ne güzel bir şiir. Dudakta dut tadı bırakıyor...

21.11.2020 - 15:29
Teşekkürler Muhammed Bizar Bey, sağlıklı ve ilhamı bol günler diliyorum.