Harman Yeri



Çocuktum

Düşteydim

Ahşap sandalyenin üstünde

gökyüzünden şiir dinledim

Yüreğimi gıcırdattı rayların iniltisi

Ve ben sadece

şiiri sevdim


Çocukluğum harman yeri

Rüzgardı

Tozdu

Patoslar çekilirdi her akşam

Kayışın umarsızca dönüşünü izledim

Sıradan sandığımız

hayata benziyordu

Başa sardım bütün şiirleri

Yüreğime hasret çöktüğünde

Bir de gece


Aslında ne çok etkilendim

çocukluk esintilerinde

Tarlalar uzanıyordu boylu boyunca ruhuma

ve yollar

Doğa en nadir halısını serdiğinde usanmadan

İlmeklerinden tanırdım hayatın zorluğunu

Taşlar takılırdı ayağıma


Ve çocukluğum

İşlememde yarım bir gül gibi

İğne iplik kalırdım öylece

Yutkunurdum

Tren henüz istasyona gelmeden

Şiir bitmeden

yanardı ruhum


Kafiye gibi uzanırdı dağlar

Ve ninem elinde bastonuyla

bulutları çekip alırdı göğümden

Anam fırından ekmeği alıp

diğerini koyardı bekletmeden

Üretmek ne demek bildim

çocukluğumun harmanında


Sahura kaldırılmadığım içindi küskünlüğüm

Oyuncağın adı yoktu

ve kimsenin durup dinlenmeye vakti

Harmanda çay içmek

Tavana bakıp göğü seyretmek

Yerde dünya halısı

Başaklar yağardı her patosta üstümüze


Irgatların alın terlerine

Güneş olurdu içimdeki umut

Ahşap sandalyede çocukluğum

Bir de şiir 

En çok şiir

Demli çay gibi...

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.


4 Yorum
02.05.2020 - 07:52
Bana çok hitap etti. Elinize sağlık.

Teşekkür ediyorum Melike hanımcığım! Duygular ortak demek ki, ne mutlu!.. :)

02.05.2020 - 15:54
Dinlendiriyor,insan olmanın yüceliğini hissetiriyor,zamanı bu ana serpiyor.Ne güzel duygu Şule Hanım.Sağolun.

Teşekkür ediyorum Aydın hocam! Ne mutlu bana o halde, ne mutlu bize, duygular, kültürler ortak...:)