PEYMÂNE ANDELİP'İ SALSAN VAKTİ SEHERDE


Zuhâl yıldızı gibi çıktın keh-keşânlara,
Sanma ki aramadım hayâlini her yerde.
Aşinâ ettin beni gönülden taşanlara,
Dil-dâr’ı şâd eyleyip gelsen vakti seherde.
 
Hasretin düştü bana bu mu aşkın bedeli,
Üstünden yıllar geçti bin yeminler edeli.
Zümrüd-ü Anka olup Kaf dağına gideli,
Virânelerde kaldım bilsen vakti seherde.

Elimden ne gelir ki zarar ettim seçimde,
Bu aşkın, bu sevdânın mihneti var saçımda.
Yıllara yol verirken bir sen kaldın içimde,
Ağlayan gözlerimi silsen vakti seherde.

Bu duygunun hazzıyla mesrur olup ağlarken,
Taht kurduğun sinemi ateşinle dağlarken.
Gönlüme ferman edip zincirinle bağlarken,
İlk gördüğüm an gibi gülsen vakti seherde.

Bademler çiçek açmış ibibikler öterken,
Ümitler acz’e düşmüş son günüm de biterken.
Garip kalan ocağım için için tüterken,
Kırdığın şu gönlümü alsan vakti seherde.

Tarümâr edip gelen Arim seliyle dolan,
Bi-vefâlar elinde nice gülleri solan.
İrem bağına kanıp esir-i gülşen olan,
Peymâne andelip’i salsan vakti seherde.
 
Süleyman Karanfil
 

 

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.


2 Yorum
27.07.2019 - 10:58
Özmemi,hasreti böyle güzel dile getirebilmek inanılmaz bir yetenek.Saygılarımla

27.07.2019 - 21:05
Tebrikler... Güne düşen şiirinizi kutlarım