Dokuzuncu Hariciye Koğuşu Roman Özeti ve İnceleme Peyami Safa

Ekleyen : ESA , 15 Kasım 2016 Salı aaa Beğen
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu ile ilgili görsel sonucu
 

PEYAMİ SAFA DOKUZUNCU HARİCİYE KOĞUŞU
 
 
     Yazıda “Peyami Safa- Dokuzuncu Hariciye Koğuşu”   romanı hakkında bilgiler, romanının özeti,  romanın konusu, ana fikri,  romanın kahramanları, romanın olay örgüsü,  romanın yazarı,  “Peyami Safa- Dokuzuncu Hariciye Koğuşu ” hakkında bilgiler “Peyami Safa- Dokuzuncu Hariciye Koğuşu “   romanın şahıs kadrosu yazarın diğer romanları, “  Peyami Safa-  Dokuzuncu Hariciye Koğuşu “   adlı eserden alıntılar yer alır.  Eser hakkında yorumlar,  romanın anlatım tekniği, yazarın bakış açısı, romanın tekniği, romanın türü, çevrildiği diller, eserin basım yılı, basım hikâyesi, yazar ve eseri arasındaki, eserle yazarın biyografisi arasındaki alakalar incelenmiştir.
 
ROMAN HAKKINDA
 
Roman bir anlamda Peyami Safa’nın kendi hayatını anlattığı otobiyografik bir romandır. Peyami Safa'nın bu romanı Türk klasiklerinin ilk psikolojik eserleri arasında yer alır. Peyami Safa bu romanında, insan ruhuyla bedeni arasındaki ilişkiyi anlatır. Romanın ilk kez 1930 yılında basılmış,  fakat 1937 yılında yapılmış olan baskısı ile de daha çok bilinmeye başlanmıştır.
Peyami Safa’nın otobiyografisi olma özelliği taşıyan bu roman henüz 15 yaşında iken hasta hane odalarında kemik hastalığı tedavisi için aylarca yatmak zorunda olan Peyami Safa’nın 15 yaşındaki günlerini anlatmaktadır.   Peyami Safa’nın 15 yaşına denk gelen bu yıllar se 1915 yılında tekabül eder.  Romandaki çocuk da tıpkı Peyami Safa gibi 15 yaşındadır ve hastanede tedavi görmekte, bunalımlara girmekte, hayaller kurmaktadır.   Zaten bir anı defteri şeklinde yazılmış olan roman 1915 yılına tekabül eden bir zamanda yazılmış otobiyografik ve hatıra defteri özelliği taşıayn bir roman olmaktadır. 
Meçhul bir kemik hastalığıyla hastanelerde yıllarda mücadele eden on beş yaşındaki küçük bir çocuğun acı dolu, sıkıntılı, bunalımlı tedavi süreci; tedirginlik, eziklik, yalnızlık duygusu; doktorların olumsuz konuşmalarına rağmen hayata tutunma mücadelesi romanın konusudur. Genç hasta akrabası olan bir Paşa Kızına âşık olmuş, olumsuz koşullara rağmen bu aşkından dolayı  ümitlere kapılmıştır. Fakat hem bacağını hem de aşkını kaybetmek tehlikesi ile karşı karşıyadır.  Roman sevilmenin ve aşık olmanın gücü ile iyileşme sürecinin hızlandığı konusuna da yer vermiştir. Böylelikle ruhun beden üzerindeki olumlu ya da olumsuz etkileri de romanda  ele alınmış olur.
Peyami Safa, “Sultan Abdülhamit döneminde Sivas'a sürgün olarak gönderilen babasını, iki yaşında kaybetti. Annesi Server Bedia Hanım, kocasının ölümünden sonra İstanbul'a taşındı. Büyük maddi sıkıntılar içinde yaşamaya çalıştılar. Tüm bu sıkıntılara, Peyami Safa'nın 9 yaşındayken yakalandığı ve bütün ömrünce etkilerini gördüğü kemik hastalığı da eklendi. Doktorlar tarafından kolunun kesilmesine karar verilmesine rağmen, Safa buna izin vermedi. 17 yaşına kadar hastane koridorlarında zor bir hayat geçirdi. Çocukluk yıllarına ait izlenimlerini daha sonra "Dokuzuncu Hariciye Koğuşu" adlı eserinde romanlaştırdı” [1]
 
Roman Çocuk- Nüzhet ve Doktor Ragıp  arasında cereyan eden üçlü aşk konusu üzerinde şekillenir. Romandaki çatışmalar bu üçlü aşk üzerinde başlayıp ve bitecektir. Hasta Çocuk – Nüzhet ilişkisinin olumsuz sonuçlanmasını gerektirecek pek çok etken vardır. Hasta Çocuk on beş, Nüzhet ise on dokuz yaşındadır. Hasta Çocuk, dört yaş küçük olmasına rağmen Nüzhet’ten daha olgun bir kişiliğe sahiptir. Nüzhet havaî, şımarık, sorumsuz, basit bir kızdır. Üstelik Nüzhet’in annesi ilişkiye karşıdır. Kızını bir doktora evlendirmek istemektedir. Paşa da kızının sadetinin peşindedir. Üstelik Hasta çocuk fakir, yaşça küçük ve, sakat kalma durumundadır. Rakibi ise sağlıklı ve zengin bir doktordur. Roman bu çelişkiler üzerine kurulan çatışmaları yansıtır. “İlk önce Cumhuriyet Gazetesinde tefrika halinde yayımlanan roman, hem otobiyografik roman türünün başarılı bir örneğidir. Bu roman Peyami Safa'nın en fazla basılan ve beğenilen eseridir. Eser, ilk baskısından son baskısına kadar her zaman ilgiyle karşılanmış ve sevilerek okunmuştur ”
 
KİTABIN KONUSU:
On beş yaşındaki bu çocuk, yedi yaşından beri bacağındaki kemik hastalığından hastane hastane dolaşmaktadır. En sonunda ayağının kesilmesi gerektiğini öğrenir. İyileşmesi için heyecansız, sakin, huzurlu bir yaşam gerekmektedir. Fakat kendisinden dört yaş büyük ve kendilerinden çok zengin bir Paşa kızına aşık olmuştur. Paşa Kızı Nüzhet de bu aşkına cevap verecek gibi davranmaktadır. Bacağından rahatsız olan ve kendisinden dört yaş büyük bir Paşa kızına âşık olan bir gencin hem aşkına hem de bacağının kesilmesinden kurtulmak için gösterdiği mücadele ve çatışmalar romanın çerçevesini oluşturur. Genc hasta, bir yandan kesilmek üzere olan bacağından bir yandan da kaybetmek üzere olduğu sevgilisinden dolayı hem fiziki hem de ruhsal çok büyük acılarla tedavi olmaktadır.
 
 ROMANIN ŞAHIS KADROSU
 
Hasta Çocuk: ( Anlatıcı) Romanın kahramanı ve ben merkezli anlatıcısıdır. Kesilme tehlikesi olan bacağından acı çeken, kendinden yaşça büyük ve oldukça zengin bir paşa kızına âşık olarak onunla evlenmeyi hayal eden ve ümitleri peşinde rüyalar âleminde yaşayan, bacağının ağrıları ile fiziki, olmayacak rüyalar ve aşklara kapılmasından dolayı da ruhsal manada acılar yaşayan birisi. Kuruntulu karamsar, hastalığın ve acıların çok erken olgunlaştırdığı birisidir. Hasta sakat ve olmayacak düşlerin peşinde koşan yozlaşmış bir karakterdir.
Nüzhet: Yerinde duramayan yaşam dolu, hareketli bir genç kız. Paşanın kumral saçlı ela gözlü tek evladıdır. Babası ve annesi tarafından şımartılmış birazcık da hoppa görüntülü bir genç kızdır. Hasta çocuk ile bile gönül eğlendirmekten ve ona ümit vermekten çekinmeyen uçarı bir Paşa Kızı
Paşa: Disiplinli, yardım sever ve dediğim dedik, inatçı bir adam. Okumayı seven babacan yapılı bir tip. Yengesi: İçten pazarlıklı kızı Nüzhet’in iyiliğini düşünen bir anne. Nurefşan: Köşkün hizmetçisi ve yazarın mutluluğu için elinden geleni yapan birisi.
Doktor Ragıp: Bakımlı ve kültürlü bir doktor. Kendine güven duyan bakımlı bir tip. Doktor Mithat: Yazarın doktoru. Operatör: İnsanlığa faydalı olmaya çalışan bilinçli bir tıp adamı.
 
MEKÂN
Anlatıcı hasta Çocuk ile annesinin yaşadığı gecekondu evi, Erenköy’deki köşk ve hastane odaları romanın temel mekânlarıdır.
 
ZAMAN
Olaylar birinci dünya savaşının başladığı yıllarda İstanbul’da geçmektedir. Bu zaman 1915 yılıdır ve romanın kahramanı henüz on beş yaşındadır.  Peyami Safa ‘da gerçek hayatında 15 yaşında iken bir kemik hastalığı yüzünden hasta haneye yatmış, 1915 yılında ayağının kesilme tehlikesi ile aylarca hasta hanede kalmıştır.
 
KİTABIN ANA FİKRİ:
Bize verilen öğütleri ciddiye almalı ve olmayacak ve ulaşılamayacak hayaller peşinden koşmamalıyız. Ulaşmak istediği hedeflerde gerçekçi olmayanlar, hüsrana uğramaya mahkûmdur. Davul dengi dengine çalar hesabı dengimiz olmayan hedefler ve aşkların peşinden koşarsak kaybeden biz oluruz.
 
İLGİLİ LİNKLERİMİZ 
 
 ROMANIN  ÖZETİ
 
İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde annesiyle beraber oturan babasını kaybettiği için yetim kalmış olan on beş yaşındaki bir çocuk, küçüklüğünden beri, bacağındaki kemik hastalığından hastane hastane dolaşmaktadır. Onca tedaviye rağmen bacağının durumu hala ciddiyetini korumaktadır.
 
Hasta Çocuk, sol dizindeki meçhul bir hastalıktan dolayı yedi yıldır tedavi görmektedir. Birkaç kez ameliyat olmasına, türlü ilaçlar kullanmasına rağmen dizindeki iltihap bir türlü geçmemiştir. O gün yine doktora gitmiş, Doktorlar, sargıyı açmış, iltihabın şiddetli olduğunu görüp, pansuman ettikten sonra, dizini yeniden sargıya almışlardır. Annesi ile birlikte kenar mahallelerin birinde virane ahşap bir evde yaşayan bu çocuğun ruh hali git gide bozulmaya başlamıştır. Doktorlar bacağının kesilmesi gerektiğini düşünmeye başlamıştır.
 
 O gün yeniden ameliyat olması gerektiğini öğrenip hastaneden çıktığında hemen eve gitmez, biraz moral bulmak, hastalığıyla ilgili her şeyi unutmak için bir süre şehirde, kırlarda dolaşır. Eve geldiğinde evde annesini bulamaz ama odanın halinden annesinin şiddetli bir baş ağrısı geçirdiğini anlar. O sırada annesi gelir. Yazar ise annesini üzmemek için ona gerçekleri anlatmaz. Annesini üzmemek için doktorların aksine olumlu şeyler söylese de annesi her şeyin farkındadır. Annesine Erenköy’e ve uzaktan bir akrabaları olan Paşa’nın evine gitmek istediğini söyler. Annesi izin vermiş paşanın da onu merak ettiğini söylemiştir.
 
Ertesi gün önce paşanın yanına gider. Paşa sağlık durumunun nasıl olduğunu sorunca kaçamak cevaplarla olayı geçiştirir. Paşa’nın on dokuz yaşında Nüzhet adında bir kızı vardır. Hasta Çocuğun kalbinde Nüzhet’e karşı güzel duygular uyanmaktadır. Buraya daha önceleri de gelip gitmiş bu evde kalmış boş vakitlerinde paşanın romanlarını okumuştur. Hasta Çocuk ile Paşa sohbet ederken içeriye kızı Nüzhet girer. Paşa, Nüzhet’ten okuyabilmesi için kitap ister. Nüzhet çıkınca, Paşa, hasta çocuğa bir de Doktor Ragıp’a görünmesini tavsiye eder. Paşanın uzaktan akrabası olan yazar küçük yaşlardan beri onunla konuşup, ona kitap okumaktadır.
 
 O akşam yine bir roman okumaktadır fakat paşa uyuyunca Hasta Çocuk ile Nüzhet bahçeye çıkar ve havuz başında sohbet ederler. Delikanlı on beş yaşında, Nüzhet on dokuz yaşındadır. Delikanlı aralarında dört yaş olmasına rağmen Nüzhet’ i sevmektedir. Nüzhet’e duyduğu aşk, Hasta Çocuğa hastalığını, mutsuzluğunu, yalnızlığını, ezikliğini unutturmuştur. Bu sohbet esnasında Nüzhet, kendisini Ragıp adında bir doktorun istediğini söyler. Bu haber Hasta Çocuğu çok sarsar, ancak Nüzhet’in “Ragıp Bey beni istedi diye, ben de hemen evlenmiyorum ya… Hem ben daha on dokuz yaşındayım.” (s.23) sözleriyle biraz teselli bulmuştur. Nüzhet annesinin isteği üzerine uyumaya gider ve delikanlı da kendine olan tüm güvenini kaybetmiştir.
Hastalığı onu çok daha olgun davranmaya sevk etmiştir. Baston kullanmadığı için o gece yatakta yorgun ve acı içinde kıvranmaktadır. Geceleyin Nüzhet, Hasta Çocuğun odasına gelir. Bir süre konuşurlar. Ertesi gün doktora gideceğinden Nüzhet onun uyumasını ister. Fakat yazar ona karşı olan ilgisini saklayamaz ve Nüzhet’i ilk kez öper. Nüzhet hiçbir şey söylemeden şaşkınlık içerisinde koşarak kendi odasına gider.
 
Sabah olunca yazar Kadıköy’e gider ve paşanın istediği kitapları alır. Sonra da annesine bir ay içerisinde gelemeyeceğini yazar. Oradan da doktora gider fakat operatörün dersi olduğundan görüşemezler. Operatörle ancak akşam saatlerinde görüşebilmeyi başarır. Doktor Mithat Bey onunla yakından ilgilenir. Mutlaka koltuk değneği kullanılması gerektiğini, hastalığının şakaya gelmeyecek derecede tehlikeli olduğunu söyler.
 
Doktor Mithat, hiç olmazsa baston kullanması için Hasta Çocuğu ikna etmeye çalışır. Çocuk köşke gelip Paşa’nın odasının önünden geçerken hararetli bir konuşmaya tanık olur. Odada Paşa, karısı, kızı Nüzhet ile hizmetçileri Nurefşan vardır. Herkes bir anda susar.
 
Nüzhet’in annesi aynalı dolabın içine saklanır. Kendisinden gizli bir şeylerin konuşulduğunu anlayan Hasta Çocuk, ne yapacağını bilemez, bahçeye çıkar. Köşkteki herkesi kendisine yabancı hisseder. Bir süre sonra Nüzhet gelir, gizli şeyler konuşmadıklarını, annesinin o sırada soyunduğunu, bu yüzden aynalı dolaba saklanmak zorunda kaldığını söyler. Delikanlı hayal kırıklığına uğrar ve Nüzhet’ in odasına konuşmaya girer.
 
Nüzhet delikanlıyı ikna eder. Hasta Çocuk, yatmak için odasına gider. Evin hizmetçisi Nurefşan, bugün Doktor Ragıp Bey’in annesinin Nüzhet’i istemek için geldiğini, bir-iki güne kadar söz kesileceğini, bir aya kadar düğün yapılacağını, sonbaharda ise doktorun, küçük hanımı Berlin’e götüreceğini, kendisinin odaya girdiğinde bu konuların konuşulduğunu söyler. Hasta Çocuk, Nüzhet’in kendisine yalan söylemesine çok kızmış ve üzülmüştür. “,“Nüzhet Bana Yalan Söyledi... yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu; ve bir yalan söylendiği zaman insanların değil, eşyanın bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşıyordum. Yalana her şey isyan etmelidir. Eşya bile: Damlardan kiremitler uçmalıdır, ağaçlar köklerinden sökülüp havada bir saniye içinde toz duman olmalıdır, camlar kırılmalıdır, hatta yıldızlar düşüp gökyüzünde bin parçaya ayrılmalıdır…” (s.49)
Çocuk, Nüzhet’in odasına gidererek konuşmak istediğini söyler. Nurefşan’dan her şeyi öğrendiğini, kendisine yalan söylenmesinden hoşlanmadığını ifade eder. Nüzhet’in yarı çıplak görüntüsü, Çocuğa her şeyi unutturur. Hasta Çocuk ile Nüzhet tekrar öpüşürler. “Mum ışığında yarı çıplak, ne kadar güzelleşiyor! Her kımıldanışında bazı bir çocuk, bazı bir genç kız, bazı da bir kadın beliriyor: Saçlarının gıdığından kurtulmak için başının yaptığı ilcaî küçük sıçrayışlarıyla bir çocuk, gömleğinden kurtulan yarı çıplak bir omuzun yavaşça ve utangaç içeri kaçışıyla bir genç kız; ve arada bir, arzulu bir teneffüsle gerilen göğsünün ileriye çıkışı, kendini gösterişi ve kuvvetli kabarışıyla bir kadın.” (s.54)
Hasta Çocuk, ertesi gün neşelidir. Paşa’nın, yengesinin ve Nüzhet’in de tavırları sıcaktır. Yaşadığı mutluluğun yok olmasından korkmaktadır. Nüzhet’le, kükürt serpmek bahanesiyle bağa giderek orada yeniden öpüşürler. O akşam Doktor Ragıp Paşa’nın evine yemeğe gelmiştir. Söz hastalığından açılınca Hasta Çocuk, -Doktor Ragıp- karşısında eziklik duyar.
Konukları gidince Paşa yazara doktor hakkında görüşlerini sorar. o da Ragıp’ ı Nüzhet’ e yakıştıramadığını, on dokuz yaşındaki bir genç kızın, kendisinden on altı yaş büyük bir adamla mutlu olamayacağını söyler. Bu yanıt, Nüzhet’in annesinin pek hoşuna gitmez, onu sinirlendirir ve yengesi ona karşı kin tutmaya başlamıştır. Paşa da bu yanıttan hoşlanmamış ve “Nüzhet senin kardeşin. Onunla beraber büyüdünüz. O senin kardeşin!” (s.67) diyerek anlamlı bir şekilde uyarmıştır. Hasta Çocuk tekrar hastaneye gider, durumu iyi değildir. Ameliyat olması gerekmektedir. Doktor, ameliyat öncesinde on-on beş gün iyice dinlenmesini tembihler.
Nüzhet’ten ayrıldıktan sonra bacağındaki ağrılar şiddetlenir. Hasta Çocuk, yemek odasının önünden geçerken Nüzhet’le annesinin tartıştıklarını duyar. Nüzhet’in annesi kızını Hasta Çocuktan soğutmak için hastalığının bulaşıcı olduğunu, çatalını kaşığını ayırttığını, onun bir mikrop olduğunu söyler ve kızını şiddetli bir biçimde azarlar. Bunun üzerine evden ayrılmaya karar verir. Erenköy eczanesinde pansumanların iyi yapılmadığını bahane ederek evine gitmek istediğini Paşa’ya söyler. Ancak annesinin de o gün paşalara geleceğini duyması üzerine kararını değiştirmek zorunda kalır. Ertesi gün, Doktor Ragıp’la annesi de yemeğe davet edildiği köşke yemeğe gelmiştir.
Paşa ile Doktor Ragıp, Fransız kültürünü ve dilini öven konuşmalar yapmışlar, Türkçenin yetersiz bir dil olduğundan bahsetmişlerdir. Hasta Çocuk daha fazla dayanamaz ve Türkçenin güzelliklerinden bahseder. Tartışma giderek şiddetlenip tehlikeli bir durum alır. Hasta Çocuk susmayı tercih eder. Hasta Çocuk ile annesi köşkte birkaç gün daha kalır. Fakat köşkte her şey değişmiştir: Geceleri havuz başında buluşmalar, gündüzleri bağa gitmeler, Paşa’ya roman okumalar bitmiştir. Hasta Çocuğun gönlü de bedeni gibi çok kötü durumdadır. Nüzhetle bir konuşmasında “şayet elinde olursa sa nereye gitmek istediğini sorar.” Nüzhet bir şeyleri ima edercesine “Berlin’e gitmek istediğini “söyleyerek Çocuğa en ağır darbeyi vurmuştur.
Hasta Çocuk her şeyin bittiğini anlamıştır. Hızla geçen günlerden sonra nihayet evine dönen yazarın ağrıları gün geçtikçe arttığından annesi onu fakülteye götürür. Operatör Dr Mithat Bey, ona durumun ciddiyetini hatırlatır ve yerinden bile kıpırdamamasını ister. Kesinlikle koltuk değneği kullanması ve dinlenmesi gerektiği söylenir. Hasta Çocuk evine gelir. Komşular, akrabalar, dostlar kendisini yoklamaya gelen yakınları onu teselli etmeye çalışır. “Ağaçların bile sıhhatine imrenerek yürürdüm. Ben de onların arasındaydım ve onların arasında büyüğüm de yoktu. Yalnız bende meçhul bir hastalık vardı, sekiz yaşımdan beri çekiyordum. Ben de o muayene odasının ve nice muayene odalarının önünde senelerce bekledim. Benim yanım da büyüğüm de yoktu. Yalnız başıma demir parmaklıklı kapıdan içeriye girerdim, dokuzuncu hariciye koğuşuna doğru ağaçların bile sıhhatine imrenerek yürürdüm, camlı kapıların garip bir beyazlıkla gözlerime vuran ve içimde korku ile karışarak yuvarlanan parıltıları arasında o dehlize girerdim, ve yalnız başıma bir köşeye ilişirdim, kımıldamazdım, susardım, beklerdim, rengimin uçtuğunu hissederdim.”
Tekrar fakülteye gittiğinde Operatör Dr Mithat Bey, bacağının kesilmesi gerektiğini söyler fakat buna razı olmayan yazar birden bayılıverir. "  Evde bıçakla ekmek kesilmesine bakamıyorum. Ameliyattan sonraki hâlimi düşünmek de ayrıca dehşet veriyor. Büyük bir uzvun boşluğunu hissetmeye nasıl dayanacağımı anlamıyorum, bir diş çektirdikten sonra bile yerinde ağızdan daha büyük bir boşluk kaldığı zannedildiği halde ayrılan bir bacağın yerinde kalan uçurumun baş dönmesine nasıl alışılır?” (s.88-89)
Askerî hastanede çalışan dostlarından biri onu çalıştığı bir askeri hastaneye götürür. Oradaki Alman ve Türk doktorlar bacak üzerinde yirmi gün boyunca yeni bir tedavi yöntemini uygularlar. Bu yeni tedavi delikanlıya çok ağır gelir ve delikanlı acılar içinde kalır. “Giyinip soyunurken, pansuman yapılırken, minderin üstünde uzanırken, dakikalarca mahkûm uzvuma bakıyorum; her parçası, her hareketi, her yeni aldığı şekil bana birçok düşünceler veriyor, canlanıyor, ehemmiyet kazanıyor ve öteki sağlam uzuvlar arasında idama mahkûm bir kardeş gibi, endişeli bir hareketsizlikle susuyor. Cellâdın bıçağına teslim olacak olduktan sonra senelerce bu işkenceyi niçin çekti? Niçin kan ağladı?” ( s. 88) “Vücudunun büyük bir parçasını kaybetmek hayaline bir saniye katlanamıyorum, içime baygınlıklar geliyor, ellerimle hasta bacağı tutuyorum ve onun ölümünü kendi ölümümden daha dehşetli buluyorum.” ( s. 89) Çocuğun bacağı son bir ümit olarak başka bir operatöre gösterilir. Operatör, hastanede aylarca kalıp birkaç ameliyata dayanabilirse bacağını kurtarabileceğini söyler. Çocuk “Dayanırım!” diye bağırır.
 “Onu testere altında tasavvur edemiyorum; keskin bir çeliğin kalın bir kemik üstünde yürüyüşü -hele çıkaracağı ses- tüylerimi ürpertiyor. Fakat tahayyül etmekten daima kaçtığım bu korkunç tasavvur, en ummadığım zamanlarda beynime musallat oluyor. ( s. 89 ) Bacağının kesilmeyecek olması, Hasta Çocuğu yeniden hayata bağlar.
Hasta Çocuk, Dokuzuncu Hariciye Koğuşuna yatırılır, burada derin bir yalnızlık duyar. Odanın karanlığı, sessizliği, çevresini kaplayan duvarlar… Burası hapishane gibidir. Korkularına dayanamaz ve bütün gücüyle bağırıp çağırırken Nüzhet’in adını sayıklar. Doktorlar Nüzhet’in kim olduğunu sorarlar. Hasta Çocuk ağlamaya başlar. Hasta Çocuk acılar içinde kıvranarak, baygınlıklar geçirerek dayanmaya çalışır; fakat onca zahmet ve eziyete rağmen, yapılan tedavilerin hiçbir yararı olmaz.
Hasta Çocuk endişe içinde ameliyat olacağı günü bekler. Sonunda ameliyat günü gelir. Ameliyat bitince ve yedinci pansumandan sonra doktor bacağının kurtulduğunu ancak yere basamayacağını söyler. Bu günlerde Nüzhet’ ten ona bir kart gelir. Bu kartta, Paşanın hastalandığını Nüzhet’ in de Doktor Ragıp’ la nikâhlanacağı yazmaktadır. Acılar içinde geçen günlerin sonunda annesi Doktor Mithat ve arkadaşı onu hastaneden taburcu ettireceklerdir. “Yarın hastaneden çıkacağım… Dışarda yaşamaktan korkuyorum. Kalanların bana karşı gıptalarına biraz merhamet de karışıyor. Nadir insanların bildikleri ince bir saadeti kendilerin hasrediyorlar. Hasta olmayanların bilmedikleri bu saadeti, ilerde, hiç olmazsa hatırlayabilsem. Bir gün hastanelerde okunmak için bir roman yazsam ve bu notlarımı içine karıştırsam… Büyük bir hastalık geçirmeyenler, her şeyi anladıklarını iddia edemezler. İki hasta kadar birbirine yakın hiç kimse yoktur. ( s.108-109)
 
 
 


Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Yapılan Yorumlar


06 Aralık 2017 Çarşamba 18:30:44
Teşekkür ederim.İnşallah işime yarar bu özet

Yorum Yaz

Yorum yazmak için üye girişi yapınız...