KAFES


Bir düş zembereği:

Yetim hicazlarda kurulası köprü…

 

 

 

Zamanın sarkacı

Yaftalar yağar kimi zaman

Kirpik uçlarımda notalar

Gam yüklü sesi piyanonun solunda saklı anahtar.

Her düş kendi kafesinde yaşar

Kafeslerse sonsuza kadar

Kapıları kapalı

İçindekilerle beraber sessizce ağlar.

 

Bir renksem doğaya aykırı

Bir hüzünsem için için büyüyen

Meşrebi ömrün

En çok kıyama durduğum dünün

Nameleri dolar tenime

Dolunayda sessizliği savunurum

Savururum da heceleri

Sessizliğinde gecenin

Şiirlerle avunurum.

 

Gel zaman git zaman

Şiirlerse damlayan kanımdan

Hazin ruhumda tutulur nutkum

Nazenin kalemin de güftesine sarılır

Ama saklı tutarım öznemi

Şiirlerse kalemin ucuyla

Kazdığım kuyu

Sağdıcımdır sözcükler

Şairlik kim ben kim?

Issızlığına düşkün bir kardelen misali

Buz tutan yüreklerde açarım

Açmasına açarım lakin

Aymazlığında soğuğun

Kurur giderim gecenin sessizliğinde.

 

Narin olsa ruhum kime ne?

Azığa aldığım düşlerimle kavrulurum

Hem yanık hem yetimdir mizacım

Öykündüğüm dünüm olsa bile

Nasıl kavuşurum yeniden kendime?

 

Bir milatsa kalemle tanışıklığım

Oysaki miadı doldu bilmiştim ömrü

Sezilerimle yaşar sızarım

Sızdığım kadar göğün pervazından

Sırtımı sıvazlayan yüce Yaratan.

 

 

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.


Henüz yorum yapılmamış