Ne Dilim Yandı Ne Ben Yandım...


27.04.2021

 

 

Ne Dilim Yandı Ne Ben Yandım...
İsyandır Bu Gidiyorum
 
Bunca yıl çıktım yola gidiyorum nereye
Gide gide vardım berrak akan bir dereye
Baktım etrafıma benden başkası yoktur
Dilim yandı gerek yok dedim suyu içmeye
 
Uzun uzadıya gittim kime gidiyorum
Yol uzun lakin ben bunu bilmiyorum
Her yol kavşağında kendimden geçiyorum
Gönlüm yandı gerek yok dedim durmaya
 
 Döndükçe döndüm yollarda başım döndü
Baktıkça gördüklerimden aklım fikrim söndü
Bakanlar bakarken sanki bakar bir kördü
Baktıkça şaştım gerek yok fazlasını sormaya
 
Sanki varıyordum kendimden ben hiçliğe
Varlık aleminde kayboldum vardım sefilliğe
Sefillik içinde kalmadım zenginlik düşsün peşime
Zengin zaten bendeymiş kör gözle bakılmaz anlamaya
 
Bulayım dedim Rahmanın Rahmet ekinini
Bırakayım bende var olan ötesini berisini hepsini
Ne ötekisi ne berisi bıraktı beni terk edemedim birisini
Varamadım bir gönülde hak ile kalmaya
 
Zor işmiş yürümek bir yere varmak böylece
Hayat sandığımız gibi değilmiş bir gülmece
Bize lazım olan tek şeymiş hak aşkıyla sevmece
Sevdikçe sevilemedim varamadım bir gönülde rızaya
 
Ne dilim yandı ne ben yandım hak aşkıyla
Hayran kaldım yaratılan her bakışa aşkıyla
Vardım içinde kaldım gönlümün bakışıyla
Gönülle bakmak gerekirmiş fazla söz yok anlatmaya
 
Kaş yaparken göz çıkaran elleri tuttum
Ninniler söyleyerek gece gündüz uyuttum
Uyanınca devam etti bir kuyuya attım unuttum
Unutmak gerekirmiş meğer gerek yok kurdu kuzuya salmaya
 
Yazdıkça ummanı gezdim ummana vakıf oldum
Vakıf oldukça şaşırdım insanı bu haliyle anlamadım
Anlamadan devam ettim yola ummana karıştım
Umman da bir damlaymışım boşa uğraşma deniz olmaya
Mehmet Aluç
 

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.


Henüz yorum yapılmamış