Seçkin Murabba Örnekleri

Ekleyen : ESA , 26 Ekim 2019 Cumartesi aaa Beğen
 
Murabba
Bana dünyada ya Rab demezem  tac ü hilafet ver
Ya sultanı cihangir eyleyüp  küll-ü riyaset ver
Ya bir şah –ı Süleyman’a  Asaf kıl vezaret ver
Ya erbabı menasıp gibi  bir özge siyadet ver

Cihanı ehline sevk eyle bana şevk ü halet ver
Kesafet kalbi zeng  etse musaykal kıl letafet ver
Kemal’i fazl  u kut u layemut  ile saadet ver
Dem- i âhirde imân  dünya da sabr u kanaat ver.  Şair Fevri( Ahmet 16 yy )
 
Murabba Der Katl-i İbrâhîm Paşa
Gün gibi evvel beni dünyâya sultân eyledün
Sonra dönd ün sâye-veş hâk ile yeksan eyledün
Başumı çevgari-ı mâh-ı nevle gaitan eyledün
Neyledün ey çarh-i hûnî neyledün kan eyledün
 
Bana çün aşüftelik ergürdi devr-i rüzgâr
Bahr-ı gamsın eyledün mevc-i hilâli aşikâr
Fülk-i cismün eyledün ol mevt: birle bî-karâr
Neyledün ey çarh-ı hûnî neyledün kan eyledün
 
3. Hâb-ı gafletden edüp suret gözinün perdesin
Dostluk kânununun nâ-sâz kildun perdesin
Böyle mi eyler cihanda bir kişi perverdesin
Neyledün ey çarh-ı hûnî neyledün kan eyledün
 
4. Kara yere dökmeye ehl-i zeminin kanını
Aşikâr etdün hilâlim hançer-i bürrâmını
Kime zalim urdımsa sildim dâmenünle kanını
Neyledün ey çarh-ı hûnî neyledün kan eyledün
 
5. Mihr yaksun haşre dek sinende hasret dâgım
Dîde-i encüm akı Isım yere kan ırmağım
Dişlesün dendân-ı Pervîn mâh-ı nev parmağını
Neyledün ey çarh-ı hûnî neyledün kan eyledü    Hayali Bey 
 
(İbrahim Paşa 'mn Öldürülmesi Hakkında Murabba) (Büyük Türk Klasikleri, c ili, s. 379)
Fâilâtün Fâilâtün Fâilâtün Fâilün
 
 
Murabba
 
 
Der-Kâfiye-i Mücerred În-câ Elif Revî
 
[Mef’ûlü Mefâ’îlün Mef’ûlü Mefâ’îlün]
 
Acıtmag-içün cânum lâyık mı saña cânâ
 Bûs-ı lebüñi itmek agyâra ‘atâ cânâ
 Cân umar-iken senden lutf-ıla vefâ cânâ
 Her dem niçe bir câna cevr-ile cefâ cânâ
 
Cânum lebüñi emmek ümmîd idinür her dem
 Kim derdine anuñ oldur ol olan em sem
 Agyâra sunub anı ammâ dimeseñ mâ em
 Her dem niçe bir câna cevr-ile cefâ cânâ
 
Cânum lebüñe mâyil oldugı budur ekser
 Kim andan aña bir hoş zevk-ile safâ irer
 Cânum acıdub anı meclisde öper sâgar
 Her dem niçe bir câna cevr-ile cefâ cânâ
 
Agyâra tolu üzre karşumda sunarsın leb
 Cânâneler içinde andan bu mıdur meşreb
 Câna irer ol gamdan tâb-ı elem-ile teb
 Her dem niçe bir câna cevr-ile cefâ cânâ
 
Agyâra leb emdürmek kim ‘âdet idindüñ sen
 Saklarsın o kem ‘âdet ammâ anı Nazmîden
 Ol saña anuñ-çün der karşuñda idüb şîven
 Her dem niçe bir câna cevr-ile cefâ cânâ       Edirneli Nazmi 
 
Yrd. Doç. Dr. Sibel ÜST, EDİRNELİ NAZMÎ DÎVÂNI (İNCELEME-METİN) T. C. KÜLTÜR VE TURİZM BAKANLIĞI, 2012 www.kulturturizm.gov.tr
 
Perişan Halin Oldum ( Mütekerrir murabba)

Perişan halin oldum sormadın hal-i perişanım 
Gamından derde düştüm kılmadın tedbir-i dermanım 
Ne dersin rüzgarım böyle mi geçsin güzel hanım 
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım 

Esir-i dam-ı aşkın olalı senden vefa görmem 
Seni her kanda görsem ehl-i derde aşina görmem 
Vefa vü aşinalık resmini senden reva görmem 
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım 

Değer her dem vefasız çerh yayından bana bin ok 
Kime şerh eyleyem kim mihnet ü enduh u derdim çok 
Sana kaldı mürüvvet senden özge hiç kimsem yok 
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım 

Gözümden dembedem bağrım ezip yaşım gibi gitme 
Seni terk eylemezem çün ben beni sen dahi terk eyleme 
İgen hem zalim olma ben gibi mazlumu incitme 
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım 

Katı gönlün neden bu zulm ile bidade ragıbtır 
Güzeller sen tegi olmaz cefa senden vaciptir 
Senin tek nazenine nazenin işler münasiptir 
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım 

Nazar kılmazsan ehl-i derd gözden akıdan seyle 
Yamanlıktır işin uşşak ile yahşı mıdır böyle 
Gel ALLAH (c.c.)'ı seversen bendene cevr eyleme lutf eyle 
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım 

Fuzuli şive-i ihsanın ister bir gedayındır 
Dirildikçe seg-i kuyun ölende hak-i payındır 
Gerek öldür gerek ko hükm hükmün ray rayındır 
Gözüm canım efendim sevdiğim devletli sultanım   FUZULİ
 
Gül yüzünde göreli zülf-i semen-sây gönül ( Mütekerrir Murabba)
 
Gül yüzünde göreli zülf-i semen-sây gönül
Kara sevdaya yiler bî-ser ü bî-pây gönül
Dimedüm mi sana dolaşma ana hay gönül
Vay gönül vay gönül vay gönül ey vay gönül
 
Bizi hâk itdi hevâ yolına sevdâ nidelüm
Pây-mâl eyledi bu zülf-i semen-sâ nidelüm
Kul idinmezdi güzeller bizi illâ nidelüm
Vay gönül vay gönül vay gönül ey vay gönül
 
Felekün nûş iderem nîşini sâğarlar ile
Doğradı hâr-ı cefâ bağrumı hançerler ile
Baş koşam dimez idüm ben dahi dil-berler ile
Vay gönül vay gönül vay gönül ey vay gönül
 
Yarun itden çog uyar ardına ağyâr diriğ
Bize yâr olmadı ol şuh-ı sitem-gâr diriğ
Kıldı bir dil-ber-i hercâîyi dil-dâr diriğ
Vay gönül vay gönül vay gönül ey vay gönül
 
Ben dimezdüm ki hevâ yolına ser-bâz gelem
Ney-i ışkunla gamun çengine dem-sâz gelem
Dir idüm ışk kopuzun uşadam vâz gelem
Vay gönül vay gönül vay gönül ey vay gönül
 
Dil dilerken yüzinin vaslını cândan dahi yiğ
Bir demin görür iken iki cihândan dahi yiğ
Akdı bir serve dahi âb-ı revândan dahi yiğ
Vay gönül vay gönül vay gönül ey vay gönül
 
Ahmed’em kim okınur nâmum ile nâme-i ışk
Germdür sözlerümün sûzile hengâme-i ışk
Dil elinden biçilübdür boyuma câme-i ışk
Vay gönül vay gönül vay gönül ey vay gönül     Ahmet Paşa
 
Feilâtün feilâtün feilâtün feilün
Murabba- Mütekerrir
 
Failâtün Fâilâtün Fâilâtün Fâilün
 
Dinle bülbül kıssasın kim geldi eyyâm-ı bahar
Kıırclı her bir bağda hengâm-ı bahar
Oldı sîm-efşân ana ezhâr-ı bâdâm-ı bahar
Ayş u nûş it kim geçek kalmaz bıı eyyâm-ı bahar
 
Yine envâ'-ı şükûfeyle bezendi bâğ u râğ
Ayş içün kurdı çiçekler salm-ı gülşende otağ
Kim bilür ol bir bahara kim ölüp kim kala sağ
Ayş ıı nûş it kim geçer kalmaz bu eyyâm-ı bahar
 
Tarf-ı gülsen nûr-ı Ahmed birle ınâlâmâklür
Sebzeler anda sahabe lâle hayr ül-âklür
Hey Muhammed ümmeti vakt-İ hıızûr-ı hâldür
Ayş u nûş it kim geçer kalmaz bu eyyâm-ı bahar
 
Kıldı şebnem yine cevherdâr tîg-i süseni
Jaleler aldı hevâyî toplar ile gülşeni
Ger temâşâ ise maksûdun beni esle beni
Ayş ıı nûş it kim geçer kalmaz bıı eyyânı-ı bahar
 
Ruhlan rengin güzellerdür gül ile lâleler
Kim kulaklarına düıiü cevher asmış jaleler
Aldanup sanma ki bunlar bile bakî kalanlar
Ayş u nûş it kim geçer kalmaz bu eyyâm-ı bahar
 
Arif isen hoş geçür gel bu demi yârân ile
Bağda kan aldı şimşek neşter-i bârân ile
Gisitâda görinen lâle vü gül nu'mân ile
Ayş u nûş it kim geçer kalmaz bu eyyâm-ı bahar
 
Gi teli ol demler ki olup sebzeler sâhib-firâş
Gonca fikri gülşenün olnıaşdı bayrında baş
Geldi bir dem kim kızardı lâlelerle dağ u taş
Ayş u nûş il kim geçer kalmaz bu eyyâm-ı bahar
 
Ebr gülzâr üstüne her subh gevher-bâr iken
Nefha-i bâd-ı seher pür-nâfe-i Tâtâr iken
Gaafil olma âlem ün mahbûbn da  var iken
Ayş u nûş it kim geçer kalmaz bu eyyâm-ı bahar     Mesihi
 
Büyük Türk Klasikleri, c.2, s. 233)
 
 
 
 
Murabba’ ı Mütekerrir
 
Ey gülistân-ı cemâlün gül-i nâzük-bedeni
Ravza-ı hüsn ü bahârun semen ü nestereni
Garaz öldürmeg ise cevr ü cefâyile beni
Yüri şâhum yüri ısmarladum Allâha seni
 
Çünki senden felek ayırdı şehâ ben kulunı
Gülşen-i hüsnüni medh eyleyici bülbülüni
Kokmasun bârî sakın zâg-ı rakîbün gülüni
Yüri şâhum yüri ısmarladum Allâha seni
 
Nice eyyâm zamânıydı ki hâk-i derdüm
Mâl-i makbûl huzûrunda deründe derdüm
Beni redd itmeyesin degme günehden derdüm
Yüri şâhum yüri ısmarladum Allâha seni
 
Düşeyin derde ki hergiz ana bulunmaya em
Kalayın derd ile hem-sâye ola derd ü sitem
Ben ölürsem öleyin mihnet ile sana ne gam
Yüri şâhum yüri ısmarladum Allâha seni
 
Bunca zulm ü ta‘ab u cevr ü cefâ bana neden
Kıluram kılmag ise ger garazun terk-i vatan
Sendedür cân u gönül ger degül ise n’ola ten
Yüri şâhum yüri ısmarladum Allâha seni
 
Şâdî-yi vaslüne ola mı kı bi dahı irem
Nice demler dökerem olmaya mı dem ki görem
Gelem Allâh nasîb itdi ise yine görem
Yüri şâhum yüri ısmarladum Allâha seni
 
Düşdi bu subh u seher bu şeb-i hicrâna Kemâl
Veh ki dünyâda harâm oldı ana rûz-ı visâl
Âhiret hakkını bârî sanemâ eyle helâl
Yüri şâhum yüri ısmarladum Allâha seni   Sarıca Kemal 
 
Walsh, John R. (hzl.) (1979). “The Divançe-i Kemâl-i Zerd”. Journal of Turkish Studies, Türklük Bilgisi Araştırmaları: Ali Nihad Tarlan Hatıra Sayısı(3): 435.
 
Murabba’ ( Müzdeviç)
 
Sıdk ile terk edelim her emeli her hevesi
Kıralım hâil ise azmimize ten kafesi
İnledikçe eleminden vatanın her nefesi
Gelin imdâda diyor bak budur Allaah sesi
 
Bize gayret yakışır merhamet Allaah’ındır
Hükm-i âtî ne fakirin ne şehinşâhındır
Dinle feryadını kim terceme-yi âhındır
İnledikçe ne diyor bak vatanın her nefesi
 
Mahv eder kendini bülbül bile hürriyyet için
Çekilir mi bu belâ âlem-i pür-mihnet için
Dîn için devlet için can çekişen millet için
Azme hâil mi olurmuş bu çürük ten kafesi
 
Memleket bitti yine bitmedi hâlâ sen ben
Bize bu hâl ile bizden büyük olmaz düşmen
Dest-i a'dâdayız Allah için ey ehl-i vatan
Yetişir terk edelim gayri hevâ vü hevesi    Namık Kemal 
 
 
 
Murabba’: ( Müzdeviç)
 
Değişmez fen mi vardır müstakar eşyâ mı kalmıştır
Delili sâbit olmuş binde bir da’vâ mı kalmıştır
Deme insâna ma’lûm olmadık ma’nâ mı kalmıştır
Eğer meçhûl ararsan her işin encâmı kalmıştır
 
Memâtı görmedim ömrümde bir inkâr eder mezheb
Fenâdır bir fenâ dünyâdayız intâc-ı her matleb
Firaak u haps ü nefyi kadr ü nâmûsumla gördüm hep
Cihânın bin belâsından bana pervâ mı kalmıştır
 
Sipihrin bahtını ikbâlini hep pây-mâl ettim
Hamiyyet mesleğinde terk-i evlâd ü iyâl ettim                       
Hayâtımdan muazzezken vatandan infisâl ettim
Sebât ü azme hâil bir denî dünyâ mı kalmıştır
 
Musırrım sâbitim tâ can verince halka hizmette
F-edâkârın kalır ezkârı dâim kalb-i millette
Denir bir gün gelir de sâye-yî feyz-i hamiyyette                     
Kemâl’in seng-i kabri kalmadıysa nâmı kalmıştır   Namık Kemal
 
 
Murabba
 
Göreli ol sanemin kaşlarını yây gözüm
Kıldı cevr oklarına sîne siper vây gözüm
Dimedüm mi sana ben bakma ana hây gözüm
Gözüm eyvây gözüm vay gözüm eyvây gözüm
 
Tîr-i gamzen sanemâ gözlerüme olalı tûş
Gözlerüm yaş akıdup bahr oluban eyledi cûş
Seyl-i eşküm dökilüp gözlerümi eyledi boş
Gözüm eyvây gözüm vay gözüm eyvây gözüm
 
Tûtiyâ olmayalı gözlerüme gerd-i rehün
Görmedi iki gözüm pertevini mihr ü mehün
İy gözüm bunca belâ derd ile neyki günehün
Gözüm eyvây gözüm vay gözüm eyvây gözüm
 
Yaşlarum sen gideli seyl olup iy cân dökilür
Dürr ü yâkût çıkar la’l ile mercân dökilür
Gamzeler zahmıyile gözlerüme kan dökilür
Gözüm eyvây gözüm vay gözüm eyvây gözüm
 
Dâ’imâ cevr kılur ben kulına şâh n’idem
Şeb-i hicrinde tulû eylemez ol mâh n’idem
Gözlerüm görmez ise gün yüzini âh n’idem
Gözüm eyvây gözüm vay gözüm eyvây gözüm
 
Elüm irmez nideyin hasret ile yâre dirîğ
Dil düşüp zülfi hamıyla yürür âvâre dirîğ
Gözlerüm derdine olmaz bilürem çâre dirîğ
Gözüm eyvây gözüm vay gözüm eyvây gözüm
 
Bir perî-zâde vü meh-rû sanem ü tâze cüvân
İdeli gün yüzini perde-i zülfinde nihân
Adli’nin gözlerine oldı karanu dü cihân
Gözüm eyvây gözüm vay gözüm eyvây gözüm   Şair Adlî II. Bayezit'
 
Bayram, Yavuz (2009). Amasya’ya Vâlî Osmanlı’ya Pâdişâh Bir Şair: Adlî (Hayatı, Şahsiyeti, Şairliği, Dîvân’ının Tenkitli ve Orijinal Metni). Amasya: Amasya Valiliği Yay. 377.
 
 
Murabba
 
Fâ‘ilâtün/ Fâ‘ilâtün/ Fâ‘ilâtün/ Fâ‘ilün   
 
Fıtrat-ı insânda konmış bir ‘aceb sırdur göñül
Meyl-i hüsn itmekde hergiz misli yok birdür göñül
‘Işk-perverlikde ‘uşşâk içre nâdirdür göñül
Gerçi her meh-rûya dil virmekde mâhirdür göñül
Sen sanemden gayrıya baş egse kâfirdür gönül
 
Şarka garba togru reftâr itse irmez aña yel
‘Âlemi gezse bulaşmaz pâyine gün gibi gil
Tab‘ı nâzük meşrebi sâfî mizâcı mu‘tedil
Lâ’ubâlî bir kalenderdür mücerred pâk-dil
İki gün bir yerde eglenmez müsâfirdür gönül
 
Ta‘n-ı a‘dâdan ne gam ister ne olur kül beden
Şânına rif‘at gelür Mansûr gibi salb iden
‘Işk meydânına zevk eyler vücûdın selb iden
Tîr-i mihnet başına yagsa ırılmaz kulbeden
Bir dil-âver baş u cân oynar bahâdırdur gönül
 
Bir saçı Leylâ’ya şeydâ oldı ‘aklın dirmeyüp
Kaldı Mecnûnveş belâ deştinde şehre girmeyüp
Dâr-ı dünyâdan gide gibi murâda irmeyüp
Cân virel’den la‘lüñe yatur dil agız virmeyüp
Haste-dil âşüfte-hâl âzürde-hâtırdur gönül
 
Kûy-ı yâre ‘azm idüp mey-hâneden mestânece
Kendü kendüyle Behiştî söyleşür dîvânece
Genc-i mahfî olsa yanında degül vîrânece
Görmeyüp kimse cihânı seyr ider rindânece
‘İlm-i ahfâda be-gâyet sihre mâhirdür gönül   Vizeli Behişti Ramazan
 
 
MURABBA
 
Fâ‘ilâtün/ Fâ‘ilâtün/ Fâ‘ilâtün/ Fâ‘ilün
 
Cân u dil tahtına şâh-ı ercemendüm gelmedi
Bûstân-ı lutfa serv-i ser-bülendüm gelmedi
Mısr-ı gamda teşneyem cüllâb-ı kandüm gelmedi
N’ideyin hayfâ ki Lutfullâh efendüm gelmedi
 
Niçe döysün haste-dil bu kahr-ı hecrüñ nîşine
Lutf u himmet ni‘metinden taş tokunmaz dişine
Şeyh olan lâyık mıdur cevreylemek dervîşine
N’ideyin hayfâ ki Lutfullâh efendüm gelmedi
 
Bu nühûset kim göñül mülkini virân eyledi
Düşmeni handân idüp ahbâbı giryân eyledi
Mihnet-i hasret baña dünyâyı zindân eyledi
N’ideyin hayfâ ki Lutfullâh efendüm gelmedi
 
Gelmege ‘ahd eylemişken ol şeh-i ‘âli-neseb
Yine hulf-i vaèdeye bilsem ‘aceb neyki sebeb
Makdemine muntazırdur gerçi kim ahbâbı hep
N’ideyin hayfâ ki Lutfullâh efendüm gelmedi
 
Şehr-i İdincik diyârın itse teşrîf ol melek
Ravziyâ kutb-ı murâdum üzre dönerdi felek
Hakk’a çok itdüm tazarru‘ eyledüm yüz biñ dilek
N’ideyin hayfâ ki Lutfullâh efendüm gelmedi  Ravzi 
 
 
MURABBA
 
Feilâtün Feilâtün Feilâtün Feilün
 I
Nice bir kendümizi ehl-i vakâr eyleyelim
‘Addan tek dil-i divâneye ‘âr eyleyelim
Nev-bahâr irdi nice evde karâr eyleyelim
Gel kalender olalım terk-i diyâr eyleyelim
 II
Tur-ı Hıcâza gidelim Mısrla Şâmı görelim
‘Acemi seyr idelüm cümle makâmı görelim
Varalum şehr-i Sıfâhan ile Câmî görelim
Gel kalender olalım terk-i diyâr eyleyelim
 III
Seyr idüp câmı dilâ beyt-i harâmı görelim
Her yeriñ meykedesin dahi müdâmı görelim
‘Arab ile ‘Acemin tamâmın görelim
Gel kalender olalım terk-i diyâr eyleyelim
 IV
Kerbelâda bir iki gün gel ikâmet idelüm
Meşhed-i şâh-ı Hüseynî de ziyâret idelüm
Dönelüm Rûm iline yine seyâhat idelüm
Gel kalender olalım terk-i diyâr eyleyelim
 V
Ey göñül erler ocagında gerek ehl-i cünûn
Işıg olup gezelüm şevk ile dünyâyı bütün
Köşe-i külhan olursa yerimiz bütün bütün
Gel kalender olalım terk-i diyâr eyleyelim
 VI
Yine abdâl-sıfat na‘l ü elifler idelüm
Yâr tîgine boyun tutmayuben yâ n’idelüm
Şems-i Tebrîz gibi başumuz alup gidelüm
Gel kalender olalım terk-i diyâr eyleyelim
 VII
Dâr-ı dünyâ bize ey Sun‘i harâm oldı harâm
Koma elden ayagı sâkiyâ sen de müdâm
Çün bize şimdi ‘adem mülki makâm oldı makâm
Gel kalender olalım terk-i diyâr eyleyelim   Gelibolulu Sun’î
 
 
 
 
 
 
 


Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.

Yapılan Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış...

Yorum Yaz

Yorum yazmak için üye girişi yapınız...