Kasîde Der-Medh-i Sultân Süleymân


Esa
5.4.2016
 
 
Kasîde Der-Medh-i Sultân Süleymân
 
 [Fe’ilâtün Fe’ilâtün Fe’ilâtün Fe’ilün]
 
 Fazl-ı Hakdan bu güzel ‘âlem olur fasl-ı bahâr
 Kim olur bâ’isi ‘ıyş u tarabuñ leyl u nehâr
 ‘Âlemi fasl-ı bahâr itdi müzeyyen şöyle
 Ki;oldı gülzâr-ı cihân cennet-i firdevs-âsâr
 Felek altında zemîn gül gibi yapraklarla
 Döndi bir sırça sarâya ki;ola pür-nakş u nigâr
 Arzı eşcâr-ı pür-ezhâr-ıla kim kapladı çarh
 Döndi bir şîşe ile nahl-i dilârâya ki var
Zeyn olub sahn-ı çemen nergis-ile döndi hemân
 Tabak-ı sebz-i cilâya ki ola sîm ü zer-kâr
 Döndi gülşen şu nigâra ki yüzinde gülden
 Gün gibi berk urur nûr-ı nebî-yi muhtâr
 Bâg bir hûba dönübdür kim aña göz nergis
 Sünbül ü gül aña ol vech-ile hem zülf ü ‘izâr
 Gülsitân ten gibidür gül aña cânân gibi cân
 ‘Ömridür sünbül anuñ nite ki şol zülf-i nigâr
 ‘Ârız-ı yâr gibi bâga semen-i rûz-ı sefîd
 Zülf-i dildâr gibi sünbül olubdur şeb-i târ
Şol nebâtâta memât irmiş-iken irdi hayât
Münkir-i haşr-ı cesed tâ ide terk-i inkâr
 Yine cânlandı çemen âb-ı revân birle revân
 Ten-i hâk olmış-iken geldi cihâna tekrâr
 Bezm-i gülşende dönüb çînî kabaga sûsen
 Döndi zerrîn kadehe nergis-i bâg u gülzâr
 Gelene gidene gülşende selâma turuban
 Ellerin gögsine kor elleri ta’zîme çenâr
 Döndi her bir şecer ezhâr-ı sefîd-ile hemân
 Yüce taglar başına kim depesinde tura kar
Bâd her dem ki siler süpürür oldı bâgı
 Bâga sultân-ı bahâr itdi anı hizmet-kâr
Oldı tâ leşker-i ezhâra çemende gül şâh
 Eyledi gonceleri anlara baş baş serdâr
 Tâ ki tonandı çiçeklerle vü yapraklarla
 Câmeler aldı dü-renk egnine sankim eşcâr
 Tâ ki çûb üzre dönüb sakfa göge beñzedi tâk
 Dönse ‘unkûd-ı ‘ineb ‘ıkd-ı süreyyâya ne var
 Yâsemen şâh-ı şecer üzre temâşaya çıkub
 Her nesi var-ısa gül bezmine eyler îsâr
Rûy-ı hâk üzre düşüb itdi benefşe yaka çâk
İştiyâkın ide gül şâhidine tâ izhâr
 Gonce-i lâle çemende yine mestânelere
 Görinür oldı letâfetle habâb-ı mey vâr
Külli nâr oldı derûnı sanasın kim bâguñ
 Tutdı sahn-ı çemeni şöyle açıldı gülnâr
 Vardurur nisbeti çün hüsn-ile gül yüzlülere
 Başlar üstinde o yüzden yir ider hep ezhâr
 Kevni gül aşagadan yukaru her subh tutar
 Jâleden taşlara avuc kayalarına her bâr
Bâgda havz-ı çemen seyre gelen kimselere
Oldı câm-ı tarab âyîni ile âyine-dâr
Şol kadar buldı safâ âb-ı revân kim bir ân
 
 Ol safâdan idemez hâsıl bir yirde karâr
 Dili dîdâr-ı bahâr-ıla gelür cûşa revân
 Oldurur leyl u nehâr oldugı pür-cûş enhâr
 Mâ’i-i cârî olınur bâgda kim gâhî bend
 Mâcerâ ortada bu ki eyler o yolsuz reftâr
 Gonçe ebkârınuñ ayagına mâ’-i cârî
 Su döker tas habâb-ıla gelüb cârîye-vâr
Gülşenüñ dirhem-i ezhârın ider turmaz cer
 Mâ’-i cârî ki var ol cerde cerî bir cerrâr
 Mâ’-i cârî yüzini tutdı ol ak başlu habâb
Şol çeri gibi ki;ola haylî cerî Rûmî var
 Muttasıl bâg kenârını tutar âb-ı revân
 Dâyim ol yüzden ider şâhid-i gül-zârı kenâr
 Pullu cevşenle döner cûy hemîn mâhîye
 Düşe su üzre ki her sû katarât-ı emtâr
 Dem-be-dem geçmemek olmaz hele bir resm-ile nakş
 Eylese âb-ı revân cânibine bâd güzâr
Her ne demler ki gele cânib-i gül-zâra nesîm
 Bûy-ı gülden olur âşûfte o dem bülbül-i zâr
 Her seher sihr idüb elhân-ı latîfiyle olur
 Savt-ı eşcâr-ıla dem-sâz nesîm-i eshâr
 Dûd-ı âhı gibidür bülbül-i zârûn gül içün
 Bâd öñince ki gider leyl u nehâr ebr-i bahâr
Şevk-i hengâm-ı bahâr-ıla idüb hengâme
 Medh okur her gül içün bülbül-i gûyende hezâr
Mahfil-i bâgda kumrı ki olubdur mukırı
 Her nefes hûb nefes eyleyüb eyler eshâr
Bülbüle gül dem-i sa’d-ıla gülistân aydur
 Mantıku’t-tayr okıdur kuşlara gûyâ ‘Attâr
 Ter düşüb agladugından yüzine gülmekdür
 Bülbüle itdügi gül bâgda ‘arz-ı dîdâr
 Hâr bakmazdı ebed bülbüle gül gülşende
 
 Hem-dem olmasaydı her dem eger kim güle hâr
 Savt-ı bülbülden olur ‘âşık olanlar hayrân
 Kim ider ‘aşk-ı derûnîden o keşf-i esrâr
 Gül dil-i bülbüle gül-zârdan urub âzer
 Azar azar anı çok demdür ol eyler âzâr
Savt-ı murgân-ı hoş-elhân-ıla pür oldı cihân
 Sırr-ı ‘aşkını bu dem her biri itdi izhâr
 Sırr-ı ‘aşkı tuyururlar ebed itmezler setr
 Kuşlara didi tuyûr anı meger kim settâr
 Sahn-ı gülşende tuyûr açdı du’âya dehenin
 Ser-be-ser götürübdür götüri şâh-ı çenâr
 Sahn-ı gülşende ne dem gelse hoş-elhâna tuyûr
 Fâhte fâtiha-hvân olmaga turur her bâr
 Savt-ı ney şevk-i semâ’-ıla olubdur her bâg
 Mevlevî hâne-i pür-hâlet Monlâ-hünkâr
Yazmaga ol gül-i gülzâr-ı hilâfet medhin
İtdi gül niçe tabakü’l- varaklar ihzâr
 Ya’nî kim şâh-ı Süleymân şeh-i ‘âlem kim anuñ
 Hâtır-ı ‘âtırıdur güllerle fasl-ı bahâr
 Güldurur kendü letâfetde anuñ ‘askeridür
 Bâg-ı dehrüñ şeref ü zîneti olan ezhâr
 Oldurur ol şeh-i ‘âlem o Süleymân-ı zamân
 Kim olubdur bu cihân hep aña fermân-ber-dâr
 Rezm-gâh aña hemîn rûz-ı vegâda yekser
 Hûn-ı a’dâdan olur pür-gül-ile bir gülzâr
Dürlü bayraklar-ıla nîzeleri ‘askerinüñ
İder ordusını yapraklar-ıla pür-eşcâr
 Siper ü tîg olur sûsen ü gül her süñü serv
 Cündî cem’iyyeti bir gülşene döner her bâr
 Pullu cevşenler-ile ‘askeri tonandukça
 Nahle döner ki;ola güllerle müzeyyen bî-hâr
 ‘Askeri esble meydân-ı vegâda anuñ
Berg-i ezhâra döner bâgda bâd-ıla uçar
 ‘Askeri birle döner kendü çiçeklerle güle
 Gonçe-i zanbaka öñince solakları ki var
Dahı zerrîn kadehüñ ‘aynî olur yeñiçeri
 Altun üsküfler-ile ki;eyler öñince reftâr
 Peykler tâc-ı zer-ile atı öñince revân
 Berg-i nergis gibi san bâd öñine düşdi kaçar
Şol kızıl börk-ile ardınca iç oglanları hem
 Gonçelerdür ki güle hem-dem olubdur hem-vâr
 Sûretâ savtı döner ‘askeri içre her dem
 Bülbülüñ bâgda şevk-ıla sadâsına hezâr
 Tabl-hâne götüri itdügi dem savt u sadâ
 Bezm-i bâguñ döner ol zemzemesine her bâr
Çün sürer fasl-ı bahâr-ıla safâlar ‘âlem
 Budur ol bâbda ben itdügüm ekser iksâr
 Başlar üzre yir ider tâc-ı sa’âdet gibi gül
 Hâtır-ı ‘âtıruña beñzemegin bir mikdâr
 Pâdişâhâ nazar eyle bu bahâriyyeye kim
 Senüñ evsâf-ı pür-eltâfuñı eyler iş’âr
 Nazmî irgürdi bugün hadd-ı kemâle nazmı
 Didi bî-hadd o ki şol nazmı dürer- bâr eş’âr
 Oldı evsâf-ı bahâr itmede bu nazmı anuñ
 Medhüñ iş’ârı ile hoş ferah u şevk-ı şi’âr
Bu bahâruñ dem-i ferhundesi evsâfı ile
 Eylemişdür ayaguñ tozına bu nazmı nisâr
 Bu bahâriyyede bu nazmı göreydi Hvâcû
 Nahl-i bend-i şu’arâ dirdi aña şübhe mi var
 Zât-ı ferhunde-sıfâtuñ ki şehâ vasf oluna
 Gül ü gülşen gibi olur ferah-ı câna medâr
Şevket-i saltanatuñ vasfı olunmaya edâ
 Tâ dem-i haşr olunub şerh kılınsa güftâr
 Hüsrevâ medh olunur olsa kemâl-ile tapuñ
‘Ömre sürer uzanur söz nite kim zülf-i nigâr
Her bahâr oldugı demler niçe kim gülşende
 Eyleye şâhid-i gül bülbüle ‘arz-ı dîdâr
 Bâg-ı ‘âlemde ki her gül gibi bir hvâre geçer
 Lutf-ı Bârî ide her bâr tapuñ ber-hûrdâr
 Hasmıñuñ varını hem-var idüb kahr-ıla yok
İde Bârî seni her bâr murâdât-ıla var
 
Yrd. Doç. Dr. Sibel ÜST, EDİRNELİ NAZMÎ DÎVÂNI (İNCELEME-METİN) T. C. KÜLTÜR VE TURİZM BAKANLIĞI, 2012 www.kulturturizm.gov.tr
 
 

Sitedeki yazıların tüm hakları ve sorumluluğu yazı sahiplerine aittir. Yazıların izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Aksi davranışlara karşın yasal işlemlere başvurulacaktır.


Henüz yorum yapılmamış