ne zamana kadar bekleyecektim
meyve vermez bu ağaçla aynılığımız
           yaşlı bir kadın
           karıştırırken çöpleri
           nedense 
           nedene gülüyor
oysa günüm bitiyor
aynısı yok
gidiyor
güneş de kararmıştı
             gencecik bir zaman
             kenardan izlerken
             eskide kalmış sözler ve resimler ve  gülümsemeler
             sararmıştı nedenli
yanılmıştı 
birden karardı kararım
gökyüzünden  yağıyordu  adımlarım
artık giderken mavilik
              başıboş martı feryatla
              dolaşıyordu sokakta
              hatta hayıflanarak tırtıla
              bu nasıl mavilik
değildi delilik
rüzgarı peşimden koşturmaktı
acelem