Al Ey Zaman Bu Gönlümü Ruhumu Benden
 
 
Habersiziz bu dünyadan hayattan gelen feryattan sesten gülüşten
Kim af edecek bizi duymadığımız güldürmediğimiz için candan yürekten
 
Aklımız bize verilen bir çanak anten
Hangi yöne çevrildi ki etrafında kokar çer çöpten
 
İnsan mıyız hala biz bu dünya âleminde gerçekten
Bunca zulmü görmezden duymazdan gelerek yürümemekten
 
Aldığımız her nefesten sorumluyuz
Sorumluyuz da önce biz bilelim kimin kuluyuz
 
Çocuklar masumdur neden zulüm içinde ağlar
Kalmadı mı hiçbir tane insan çocuklar böylesine zulüm içinde ağlar
 
Karanlıklar ah karanlıklara karışmış neden bunca insanlar
Karanlık gündüzü sevmez insan görmek istemez kendisini sardı bizi yine karanlıklar
 
Gözlerde yaşlar akar akarken silinmeyi bekler
Beklemeyin bırakın aksın gözyaşlarımız güneş kurutur siler
 Silmeye gelenler gönlü aklı beraberinde siliyor silinmesin gönülde güzellikler
 
Al ey zaman bu gönlümü ruhumu benden
Ne bana ne insana faydası var yıkılalım bizler ölüm gelmeden
Belki ölüm ölmeden diriltir bizi sağ kalan birkaç çocuk daha ölmeden
 
Ah kara haberler bir hançer ki saplanıyor Müslümanlar zulüm görünce
Koşamadık varamadık hiç birine ölüm korkacak bizden bizi böyle duyarsız görünce
 
Müjdeyi getirecek ayak seslerine hasret kaldık
Bizler insanlığımızı çelikten imanımızla hangi derede azgın sulara bıraktık
 
Mehmet Aluç / Âşık Gülveren