Zordur, ebedi ayrılıktan,
Fani dünyadan dem vurmak.
Sevdiğine el sallamak.
Canım dediğini uğurlamak.

Senin olan varmı ki
Şu fâni dünyada!
Benim diyorsun!
Amelinden başka
Ne götürüyorsun?

Sarıldığın ne varsa
Canım diyorsun!
Canım dediğin ne varsa,
Gün gelir terk ediyorsun.

Koruyor, sakınıyor;
Kokluyor, öpüyorsun.
Kokladığın, sarıldığın ne varsa,
Gün geliyor hepsine
Veda ediyorsun.

Bir musalla taşında
Dualarla yolcu ediliyorsun.
Bilirim ölüm kelamı acıdır.
Nasıl anıldığın kârıdır.
Kârın olur gül bahçen.

Ne anan baban
Ne canan ne yaran
Ne can paren.
Değildir seninle gelen.
Silkeler, üzer bu kelam,
Her daim insanı.
Ancak belki böyle anlar
Hayatın aslını,
Kainattın sırrını.

Yaz şu umut dolu sözleri
Gönlünün en nadide köşesine.
"Hoş bir sada bıraktıysan
Şu gök kubbede"
Odur asıl seni kurtaran,
Toprağına can katan.
Bil ki ruhun ölmez,
Silinmez gönüllerdeki iz.

Şunu unutma!
Günü gelince her birimiz,
Bu âlemi terk ederiz.
Toprakla buluşur bedenimiz.
Geride kalan nedir derseniz,
Yüreklere ektiğimiz sevgimiz.
Ya bizimle gelen nedir?
O da salih amelimiz.
Aşkla yanan gönül hanemiz.

8 Mayıs 2020