DİVAN-I SULTAN VELED’DEN:
Bakma bana, bakma bana
Bakma bana, bakma bana / bu göz ile, bu göz ile
Can gözünü ger açasın / sen n’olasın, sen n’ola?
Ger beni sen gey göresin / kendizini bey göresin
Ne nese kim isterisen / sana gele, sana gele
Tanrı’yı bilgil dek dur / Tanrı’yı görgil dek dur
Eytme bunu kim “Tanrı / kanda ola, kanda ola?”
Benden işit, var anda / kim canına can katıla
Ağla anı kim andan / bunda kala, bunda kala
Ben ki sözün söylervem / gün ü gece göynervem
Bu umuda kim kişiler / anı bula, anı bula
Ben ki ana âşıkvam / uslu iken delivem
Deli gibi ırlarvam / terlelelâ terlelelâ
Ol ki bununla sevinür / bunu diler, bunu görür
Anda varırsa bundan / ol ne kıla, ol ne kıla?
Ger göremezsiz kanı / ger bulamazsız canı
İsten anı kim sizi / anda sala, anda sala
Anda yakın, Rahman’dır / bunda yakın, Şeytan’dır
Şeytan elinden kaçın / eydin lâ havle velâ
Kon savaşı siz bugün / Şeytan başını döğün
Süd bigi vü bal bigi hoş / karılın birbir ile
Türkçe eger bileydim / bir sözü bin edeydim
Tatça eger dilersiz / gûyem esrâr-ı ulâ
Kim Veled’i severse / gey göz ile bakarsa
Tanrı anın başından / sava belâ, sava belâ
Müfteilün müfteilün müfteilün müfteilün
Yakup Şafak ,Mevlâna ve Sultan Veled’in Türkçe Şiirleri , Konya, 2008, Bşh.Bld.Yay.