Seni sevdikten sonra her mevsimim yazdı
Bazen kaşın çatar ayrı yatardın bilirim nazdı
Hiç umursamazdım ben hep sana gülümserdim
Birden çekip gittin senden bana hasretin kaldı
 
Hayat seni benden önce yanına aldı beni yıktı
Ecel seni ne çok sevdiğimi bilmedi beni yaktı
Koştum ecele yetişemedim sensiz yüreğim yandı
Birden çekip gittin senden bana hasretin kaldı
 
Zaman bazen her derde deva olmuyor anlamıyor
Zamanın bazen eli kolu ben gibi bağlı kalıyor
Mevla böyle yazmış kul haliyle razı oluyor
Birden çekip gittin senden bana hasretin kaldı
 
Sen gittin cananım tükendi bu dünyanın lezzeti
Ayrılık hasretin bu canımı kor alev yaktı yok etti
Hayallerim vardı benim senden önce gitmekti
Birden çekip gittin senden bana hasretin kaldı
 
Ak gerdanına dizilmiş cennet güllerin koktu
Sende beni andın galiba çoktan beri bu kokun yoktu
Mezarın başındayım kaldır başını geldi gönlünün dostu
Birden çekip gittin senden bana hasretin kaldı
 
Beklerim beni sana götürecek selamı gelmedi
Ecel seni aldı götürdü gidişin bağrımı deldi
Kaşlarını çatsan da gönlün bana tatlı gülendi
Birden çekip gittin senden bana hasretin kaldı
 
Aşık Gülveren’im yalnız kaldım bu iki kapılı handa
İnsan cananında ayrı kalınca canda kalmazmış canda
Belki huzura eririm ecel gelse sana beni kavuştursa da
Birden çekip gittin senden bana hasretin kaldı
 
Mehmet Aluç / Aşık Gülveren