GAZEL
Bedenden cân giderse dâğun iy gonca dehân gitmez
Uçar bülbül gider şâh üzre kalur âşiyân gitmez
Meh ü mihr ü şafak sanma hazân olmış varaklardur
Cihân bir köhne gülşendür ki hîç andan hazân gitmez
Değüldür şeb cihâna bir tabanca urdı âhum kim
Yüzinün karası iy mâh-ı enver bir zamân gitmez
Görüp kan dökdüğini sakladı peykân-ı hûn-rîzün
Anunçün zahm-ı tîrün dilden iy kaşı kemân gitmez
Değül merdüm hayâl-i nâr-ı haddiyle ezel yandı
ʿUbeydî dahı ol demden berü gözden nişân gitmez
(Ünlü 1991: 88; Arslan 2013: 358)