Ben demek haktır da bencillik yasaktır. Bu hassas çizgiler insanın daima kaybetme yada kazanma şeridi olmuştur. Ben demeden varlık nasıl ifade edilebilir ki? Irade nasıl gösterilebilir yada... Ben şehadet ederim ki demeden mesela... Burada ki ben gizli özne yani ruh olan asıldır. Bencillik ise nefs hesabına çalışan zekânın hırsızlığıdır. Ruh ve nefis aynı bedende fakat birbirine taban tabana zıt iki yapıdır. Zaten insanı insan yapan da bu zıtlıklarla birlikte dengede yaşayabilmesidir. İki dünyayı bütün görerek aynı an ve zamanda doğru ve yanlış kavramlarını yerinde kullanmak ve kendisini tanımlama ve tamamlama marifetini gösterebilmesi beklenir. Bu anlamda muhatap alınan varlığına soru sorulmuşsa cevap sorumluluğunu taşıyabilmesi için ben demesine de izin verilmesi gerekir. Yoksa mesuliyete karşı mazereti de kabul edilebilirdi. Bununla betaber "ben"inin hududunu çizebilen, ben"inin hukukunu bilen için sonrasında "bana göre" diye bir düşünce veya eylem mümkün değildir. Bir diğerinin hakkını yok sayma, dışlama, aşağılama, başkasının mülkünde hakimiyet kurmaktır. Bencillik ve bencilliğe yakın benzer bir davranış biçimi olan cimrilikte aynen böyle emanet bilincinden uzak, ahmaklık, hakikatten rol çalmaktır. Yani "ben" deme denmiyor aslında, ben demeden önce hatırla Bîr adına ifade ettiğin varlığını kendi hesabına aktarma, zemininde sürdürdüğün yetki ve yetiyi "O"dan dolayı kullandığını unutma deniyor. Zehra Asuman