bu eser 31-08-2013 tarihinde haftanın şiiri seçilmiştir
BEN İNSANIM
Bazen aklım esrir benim, ruhum tende esir benim
Günahımla, sevabımla bütün benim, kesir benim.
Benim için döşendi bu muhteşem
kâinat,
Gâhî inkâra düşer, gâhî enel Hakk derim,
Sürgünüme vesile ilk günahımdır fakat,.
Kıyamet’e dek belki her an tövbe ederim
Aklın perdelerini kaldırıp zaman zaman,
Burçlarda soluklanıp, maveraya yürürüm
Beni bana yad eden, beni benden ayıran
Nefsin tahribatını zikir ile kürürüm.
Güneş bir mekik gibi dokurken mevsimleri
Sayfa sayfa çevirir gece ile gündüzü
Takvimler eskidikçe soldurur resimleri
Belirir aynalarda hayatın öbür yüzü
Bir kemanın telinde inlerken duygularım,
.Hazin bir hikâyenin içimde hüznü ağlar.
Gün olur isyanıma bahaneler ararım.
Ruhumu bir amansız şüphenin odu dağlar.
Ömrümün takviminden her gün bir yaprak düşer,
Uçar gider her akşam kabrimin toprağına
Yanımda götürdüğüm ya hayrolur ya da şer
Düşünce Azrail’in ölüm denen ağına.
Sonsuzluğa uzanan bir yolun yolcusuyum,
Bu fani mekânların hudutları dar bana.
Bütün kibrime rağmen bir damla kerih suyum,
Burda payıma düşen bir metre mezar bana.
Gölgem hiç usanmadan peşimden yürür benim,
Sabah akşam bedenim durmadan çürür benim.