“Ben isterim ki, güzeller, bütün güzellikler
Uzak uzak pek uzak bir ufukta eğlensin
Uzak ve ince tebessümlerile şam ü seher
Hayata nur-i safa serperek çiçeklensin
Güzel melekse… bulutlarda gökyüzünde yaşar:
Uzak, beşerden uzak bir muhite mail olur.
Uzak, beşerden uzak, gizli bir fezaya koşar;
Yaşar melek gibi, hoş bir hayal-i muğfil olur.
Evet, uzakta saadet var, aşka hürmet var,
Yakın zehirlidir, amma uzakta cennet var;
Uzakta var ebediyet ki, başka nimettir.
Cihanı cennete teşbih eder de bir şair,
Güzel bir afeti bazen melek sanır, sevinir,
Fakat saadeti aldanma, pek muvakkattır!”
(Hüseyin Cavid, 2013: 880)