Bırakabilir miyiz, hep "ben" diye başlayan cümleler kurmayı? Başarabilir miyiz "biz " olabilmeyi? Aslında istediğimizde başarabiliyor ve "biz "i taşıyabiliyoruz zirveye. Benliğini zirveden indirmeyi başardığında "biz " hayat buluyor. Ama bencillik, kendini beğenme, adamsendecilik sarmışsa ve ele geçirmişse ruhumuzu, nefes aldırmaz iyiliğe, güzelliğe. Içimizdeki iyilikleri hedef alır ve nokta atışları yapar bencillik ve onunla omuz omuza olan bütün kötü nitelikler. Kendisine, ailesine, arkadaşlarına ve nihayet topluma uzanır dalga dalga. Karamsarlığın karanlığına hapsolmak da öyledir. O da bencillikten doğma değil midir aslında!" Biz" olma ruhunu inşa eden, sevdiklerine ihanet eder mi! Kendisine can verene, ak sütünü helal edene, gölgesi bile yeter diyen evladına, yol arkadaşına, sevenlerine rağmen karartır mı gönlünü! Güzelim umudu var etmeye çalışmak dururken, karamsarlığa teslim olmaz "biz " i düşünenler ve "biz " olmanın sorumluluğunu taşıyanlar. Aş yoksa, ocağım var der yürür; Iş yoksa, iş arayacak sağlığım var der yine yürür. Hayat devam ediyorsa o da devam eder yürümeye. Belki "bir lokma, bir hırka "yla... Belki eksiktir bir kolu, bacağı ya da gözleri. Ama yüreği varsa bir de seveni varsa, o halde "yola devam " der. Kendisi, sevenleri için yola devam edebilenler, hayattan vazgeçmeyenler, yani küçük bir umutla bile yüreğini aydınlatanlar, bencilliğe, karamsarlığa, korkaklığa baş eğmeyenlerdir.  Hayata değer verir. Çünkü bilir ki hayat değerlidir. Yaratılmışların da en değerlisidir insan. Kötü sıfatlarla vasıflandırılmaya uzak olmalıdır. Bencil olup, kendi hayatının "zevk ü safası " na dalmamalıdır. Aç olanı, soğukta kalanı, yetimi, öksüzü, muhtaçları aklına getirmeli; yüreği sızlamalı, elini de cömertçe uzatmalıdır. "Ben" olmanın sultasına son verip "biz " olabilmenin gücüne inanmalıdır. Merhameti, paylaşmayı, dayanışmayı egemen kılacak bir dünyaya doğru yol almalıdır. "Ben " den "biz " e doğru yol alan insanlık için yola çıkmaya var mısınız? Ben varım, sen de var mısın ?