Bilmeye mi/Görmeye mi Geldin
 
 
Gönül kendi kendine mi yanar söyle sevdiğim
Yanmaz iken içine kor alevleri sen getirdiğim
Ağlar iken mendil ile gözyaşımı neden silmedin
Şimdi yanıp kül olmamı görmeye mi böyle geldin
Seven sevdiği için nasıl yanarmış bilmeye mi geldin
 
Mecnun Leyla’sın da kendini gördü de yandı
Leyla’sını bulamayınca gönlünü çöl sandı çölde aradı
Leyla’ya Mecnunun öldü dediler de o inanmadı
Sende Leyla aşkı yok iken beni Mecnun mu sandın geldin
Leyla olmadın da Leyla’yı ayıran kalpsizleri bilmeye mi geldin
 
Güllerin içinde çok gezdim sende yok gül kokusu
Sen benim düz yolları mı yıktın çıkarttın hep yokuşu
Aşk değil miydi insanın gönlün dünya da tek bir buluşu
Sen onu bir kuruşa satarken göstermeye mi geldin
Parasız insan sevmez diyen sen bunu söylemeye mi geldin
 
Kaç gecelerde önceden sevdim dedin bekledim gelmedin
Gönlünde benim için neden bir gülü elinle yetiştirmedin
Ağlarken gecelerde senin için hiç mi ağladığımı bilmedin
Şimdi gözyaşlarımın yanaklarımda izini görmeye mi geldin
Yoksa ağlayanın hali ne olurmuş onu bilmeye mi geldin
 
Ne olur söyle artık sevmediğini beni boşuna yorma
Al bıraktığın koru ne olur daha fazla beni sen yakma
Doğru söz söylemek var iken ne olur yalana sarılma
Nasıl sevenin ihanetle öldüğünü görmeye mi sen geldin
Yalan ile kandırılanın salaklığını görmeye mi geldin
 
Âşık Gülveren’im insanı yakar bir güzel lakin yalanı öldürür
Gönülden aşkla seven ölmeye gideni bilin ki güldürür
Yalanla dolanla sevenler seveni yerlerde böyle süründürür
Yalanınla nasıl yıktığını bende görmeye mi geldin
Yoksa elindeki silahla tek kurşunla vurmaya mı geldin
Mehmet Aluç / Âşık Gülveren
 
Not: Mehmet Demirel adaşımın/kardeşimin “Gelmedin Sevdiğim” şiirini okuduktan sonra ilham/Yol/Usul alarak yazdığım şiirdir.