Bir Elin Nesi*) (*

Dest-dur, dest’ine kurban olayım    a efendim
Mest’im, jest’ine hayran m/olayım de ki   kendim
Susmuş dil ile gözler, nideyim daha bilmem 
Yak bağrım bâri yâr kül olayım, zâti bend’im

Dem dem artmada efkâr, gör nicedir şu hâlim yâr
Firkâttir, gece   râm olmada ser, melâlim var
Hey Hâk! Kâm alayım... Değmeye göz-dile ağyâr

Anlarsan ki;  senindir,  bu gönül,   sana can olayım ben
Gül/dür;  bülbüle yâr, emrine kul, âşiyân olayım hem


Eyle vefa,  ver sırtın bana,  Dünyaya meydan okuyayım.

Güler TURAN(babidim)

Not:
ağyâr: başkaları
firkat:ayrılık
melâl:usanma
kâm:istenen şey, arzu
râm:teslimiyet
bend:bağlama(kendinden ayrılmayacak şekilde)
zâti ait olan(sonradan olmayan)
efkâr: üzüntü
ser:
baş
âşiyân: kuş yuvası
mest: keyif halnde