Bir dağ ucuna bir dağ konsa

Varır bir ucuna bir bağ oturur.

O da şenlik kurar, hoyrata vurur

Ne yeşermiş olur, ne kökten kurur

Benim diyen, ben olmaz olur

Bir ucu dökülse, bir ucu sökülür gider

 

Ne doğan öznelce gün hükmüdür

Sevgilinin özden gelen sesi

Ne sevgilidir dıştaki

Ben değildir tartarken kefesi

Ne tıkanmış olur anlayıp bilmekle

Her peşine düşüldüğünde gayret nefesi

 

Ey yaprağını dökmüş gonca!

Alıp veremediğin var gibi

Ne söylenirsin kendi kendine

Senin de mi darda; ilin yurdun?

Sıkıntı mı çekmektesin?

Bunun için mi dökemezsin kurdun?

 

Benci dururuz, ama fenciyiz

Senci dururuz ama bilmenin genciyiz

Kendi düzümüz, kendi düzlemimizdir

Dünya ile yaşantılarsın bakışım

Bir sevda olur, ben dolar içime dünya

Ben olur üzerinde, kavak yeliyle akışım

 

Cansın, canansın

Hansın, hanensin

Döker gonca, tanensin

Benim dışımda ama benimle

Öldüğüm yerde kalır

Ben iken; ben olmaz benden sonraki

 

Senin gayretin, senin zaruretin

Ne acı ki seninle

Bir tarihi muazzamasın

Çocukluğumuzun, gençliğimizin

Bilmediğini

İleri yaşımız pek anlamıyordu.

 

23.02.2013