ah kelimeler güzel kelimeler
bazen gönüller sizi anlamaz
anlatmak isyenide anlamazlar
kelama dökülsende nur nur
berrak pınar gibi aksanda
güzelliğin kabul edilemez
ardına düşenide çelme ile yıkarlar
gülünç bir halde sırıtarak gülerler
ah kelimeler ah sizler ki hakikati yazan
azmak isteyeni azınca arı gibi sokan
özden uzaklaşanı tutan
tuttuğun tarafındada savrulan yıkılan
kapatıldın şanlı tarih gibi ziyaretsiz müzelere
doğmak istersinde doğamazsız güçsüzlerle
köklerine sarıldıkça düşen
düştükçe tekrar doğrulan
nasaıl bir eksendir bu fırıldak gibi dönen
varlık muhasebesinin fırtınasını estirtmeyen
düştüğü boşluğun karanlık perdesini yırttırtmayan
var oluşun kapısını kapatanların
yanında var olmaya çalışan kelimeler
ölüm dirilişin umman köprüsü
ölümse sonsuz var oluşun kapısı
mahzun durma belki sessiz ölüm
yeniden dirilişindir a gülüm
iki gözüm
en son sözüm
sen istikametinde bükülme
bükülenler bükülecekler üzülme
Mehmet Aluç-KulMehmet