Yağmur yüklü bulutlar gibi
Hüzün yüklüydü  gözlerin.
Örtmeye çalışsan da kederini,
Yüzünde güller açsa da
Veda ediyordu adeta gözlerin.
 
Yola çıkmıştın aslında
Yaşama  sevincin dirense de.
Son demlerini sürüyordun yaşamın
Ve aslında son bakışındı sevdiklerine.
Son koklayışındı
Yavrunu, çiçekleri
Ve sevdiğin bir fincan kahveyi...
 
Gökkuşağı gibiydin
Elbiselerinle,
Sohbetinle
Ve yaşama sevincinle.
Sevinçleri dağıtırdın cömertçe.
Geriye hüzün kalırdı.
Hüznü de taşırdın cesurca.
 
Yolculuk yakındı
Ama umudun da  peşini bırakmadın.
Sanırsın ki  umutlar seninle doğdu.
Öylesine yaşamaya vurgundu yüreğin.
Öyle ya kim sevmez ki yaşamayı!
Güneşin doğuşuna kim sevdalı değil ki!
Sen de öyleydin işte!
Sarılmıştın yaşama sımsıkı,
Ölümün sıcak nefesini hissetsen de.
 
Gittin,
Şiirlerinde sakladığın hüznünle
Ve kırık kalbinle.
Gittin,
Gittin işte...
Ölüm,
Son sözü söylese de,
Iz bıraktın veda ederken
Cesur yüreğinle.