1 Çıkdı nev-rûza sabâ gibi olup ehl-i hevâ
Negamât eylese bülbül n’ola nev-rûz-ı sabâ
2 Kesb-i nûr eyledi pîrâye-i mihr ile çemen
Her giyâh oldı yine kadr ile çün mihr-giyâ
3 Bir cilâ virdi sabâ âleme âyîne misâl
Yine güller gibi açıldı güzellendi hevâ
4 Bâgun eşcârı anun dikmeleridür çünkim
Cûybâr itse n’ola gülşene hükmin icrâ
5 Gül ü mül mevsimidür zerk u riyâ ey sûfî
Ne hatâdur ne kazâdur ne cefâdur ne belâ
6 Gül ocagında n’içün bülbüli kül kıldı diyü
Hikmet-i sâni-i Bî-çûn’a dime çûn u çerâ
7 Bâde-nûşân-ı hıredmendi bu faslun Âlî
Şuarâdur zurefâdur ukalâdur hukemâ
https://www.turkedebiyatiisimlersozlugu.com/index.php?sayfa=detay&detay=943 (Aksoyak 2006:7)