Dalgın nazarlarınla karıştırma elverir,
Sönmüş deveran-ı ocakta kıvılcımlı bir külü;
Terk eyle kendi haline, meftur ve münkesir,
Kalsın biraz da ateşi kalbinde örtülü.
Pür nağme bir bahar idi evvel şebabeti;
Bak şimdi hâl-i zarine; yanmış bir iskelet…
Ümidi, aşkı, gençliği, âlamı, firkati
Göklerde bir duman; arar enzar-ı taziyet”