fe’ilâtün fe’ilâtün fe’ilâtün fe’ilün
Dem-be-dem dîdelerüm kim hat-ı hûbâna bakar
Ya’ni kim iki gözüm âyet-i Kur’ân’a bakar
Akl u fikri tağılup hâtırı mecmû’ olmaz
Her kimün kim gözi ol zülf-i perîşâna bakar
Görinen her gice mâh-ı nev ü encüm sanman
Göz kulağ oldı felek pes meh-i tâbâna bakar
Görinür âlem-i bâlâda kevâkib mânend
Çarh-ı sad-dîde bu şeb sen meh-i tâbâna bakar
Bahs ider âşık-ı bî-bâk u rakîb-i nâ-pâk
Fi’l-mesel cenge çıkar şîr ile meydâna bakar
Vecdiyâ gâv-ı alaf-hâr dir isem lâyık
Ol ki la’lini koyup çeşme-i hayvâna bakar
(Kavruk, Hasan; Selçuk, Bahir (2009). Filibeli Vecdî ve Divanı (Metin-Dizin), Malatya: Özserhat Yay., s. 101.)