Der-Muvaşşah Gûyed
 
Elif ol kâmet-i dil-cûy bigi ehl-i cinân
Görmedi ravza-i Firdevsde bir serv-i revân
 
Bî benüm bigi saçı çîni hevâ-dârı olan
Nefes urdukca olur bâd-ı sabâ müşg-fişân
 
Tî temâşâ-yı cemâline ki cân gülşenidür
 Ârzû-mend olalı nâle ider bülbül-i cân
 
Sî serâdan iledür nâle Süreyyâya degin
Ol mehün gün yüzi şevkiyle dil itdükce figân
 
Cîm cürmise anun ışkı benüm bigi henûz
Görmedi kimse güneh-kâr olalı kevn ü mekân
 
Hî hayât-ı ebedî buluram ol dem ki beni
Öldüre gamze-i fettânile ol şûh-ı cihân
 
Hî hayâl-i leb ü dendânı gözümde olalı
La‘l ü dürrine anun reşk ider bahr ile kân
 
Dâl dikkatde ne denlü kim ola hurde-şinâs
İdemez mûy-ı miyân-ı sıfatın şerh ü beyân
 
Zâl zevk-i leb-i mey-gûnı safâsıyla müdâm
Câm-ı cân-pervere sarf olsa revâ nakd-i revân
 
Rî rakîbine ki seg-tab‘ u dil-âzâr durur
Görinürven ser-i kûyında anun şîr-i jeyân
 
Zî zenahdâniyile hâlini dil gördi didi
Çâh-ı Bâbildür ü Hârût giriftâr derân
 
Sîn seyl-âb-ı müje ârız-ı şevkinde anun
Kanda kim varsa açılur gül olur lâle-sitân
 
Şîn şimşâd-ı bülend ol kad-i dil-cûy bigi
Görmedi kimse k’ola lâle-ruh u gonca-dehân
 
Sâd sad zahm urur cânuma her lahza gözi
Olalı gamzesi ebrûsıyıla tîr ü kemân
 
Zâd za‘f-ı dili bîmâr gözindendür anun
Hande-i la‘l-i şeker-bârı virür tâb u tüvân
 
 
Tî tulû‘ eylese mihr-i ruhı hurşîd-misâl
Olur eczâ-yı cihân zerre bigi raks-künân
 
Zî zalâm-ı ser-i zülfile ruh-ı tâbişini
Akl gördükce okur Sûre-i Nûrıla Duhân
 
Ayn aynum n’ola yüz sürdügiçün makdemine
Gerçi bu sûd ider irmez ana hîç ziyân
 
Gayn gonca-lebi vasfını sabâdan işidüp
Kaldı reşkinden anun püste bigi beste-zübân
 
Fî fürûg-ı ruh-ı rahşânı öninde hurşîd
Zerre kem görinür kim ola ne k’ola ayân
 
Kâf kurtula mı cân gamzesi zahmından anun
Şahsa her kanda ki varursa ecel virmez emân
 
Kâf ger görmesem ol yâr-ı sebük-rûh yüzin
Hak bilür kim tenüme cânum olur bâr-ı girân
 
Lâm lâle ruhınun olsa hevâ-dârı bahâr
Halel itmezdi dahı gülşenine bâd-ı hazân
 
Mîm mestâne gözi şîvesini zâhid-i şehr
Görse rindâne ola mu‘tekif-i deyr-i mugân
 
Nûn nergis göreli ârız-ı gül-rengin anun
Olmadı lâle vü nesrîne çemende nigerân
 
Vâv vaslından ırah cennet ü dîdâr hakı
Ayn-ı dûzah görinür gözlerüme bâg-ı cinân
 
Hî hevâ-dârıyam ol gül-ruh u gonca-dehenün
Olsa sînemde ne tan lâle bigi dâg-ı nişân
 
Lâm elif lâf-ı sühan itse sezâdur ana kim
Gülşenî bigi vücûda getüre sihr-i beyân
 
Yî yevâkît u dürerden göher-i nazmın anun
Ter ü rengîn didi her vechile sarrâf-ı cihân
 
Turan, Selami (hzl.) (2011). Saruhanlı Gülşenî Dîvânı. Isparta: Fakülte Kitabevi. 181-183.