Gazel
Dilde senden gizlü bir derd ü gamı mihnet mi var
Bir senün gibi cihânda çok bilür âfet mi var
Cânumı al câna minnetdür didüm cânâneye
Didi bin nâz ile ol dem ana da minnet mi var
Bir gönül bağlu perîşân zülfünün her târına
Bu perîşânlıkda hâtırlarda cem’iyyet mi var
Hâce-i dehrün değişmem bâliş-i hârâsına
İşigün taşı gibi bir mesned-i İzzet mi var
Ana yârân-ı safâdan rağbet eyler kimse yok
Şimdi künc-i gam gibi bir gûşe-i ‘uzlet mi var
Subha karşu arturursın ıztırâbı her gice
Yoksa ey pervâne bîm-i mihnet-i fürkat mi var
Ey Riyâzî n’ola nâzük düşse anda sözlerün
Kaşları vasfı gibi bir gûşe-i dikkat mi var
(Açıkgöz, Namık (1990). Riyâzî Divanı’ndan Seçmeler. Ankara: KB Yay. 146-148)