1
Aşka oldum ben müptela
Bilir aşktan gelmez kula bela
Kul musallada yatarken okunur sala
Aşk der ölmedin diriliyorsun ey aşka müptela
 
 2
Aşka varmak için bir yol bulamadım ne edeyim
Alıp başımı viran illerin karanlığına mı gömeyim
 
Aşk kervanı kalktı yetişemedim kafileye
Alıp başımla gönlümü susuz çöllere mi acizliğimle göndereyim
 
İsterdim o canan yanımda olsun essin badı saba
Bir cananım yoksa kederle ben aklımımı yitireyim
 
Seven bir canan bulsa bu gönlüm ona uçacak
Bu gönül uçmuyorsa kendi kendimi mi yiyip bitireyim
 
Dedim ey gönül sen aşkı içinde tut çıkar bir canan
Bir canan çıkmasa karşıma ben bu gönlü nasıl teselli edeyim
 
Gönül dedim kapını temiz gönül bahçeni şen tut
Gönül bahçende gül koklamayanı nasıl zorla gel kokla diyeyim
 
Dedim gönül nedir bu telaş acele kısmetinde varsa canan gelir
Gönül dedi bana nasihat verme dinlemem ara bul cananı ben o nur yüzünü göreyim
 
Âşık Gülveren’im sen aşkı yazmaya et devam gönüller şenlensin
Gönlüm der ki yazacağına var çık ara şairlikle vakti öldürme haydi seni göreyim
3
Ben şimdi bu gönül’e ne diyeyim
Şiir bitti gönlüm benimle dalga geçiyor en iyisi ben yatmaya gideyim
 
Mehmet Aluç / Âşık Gülveren