bankta bir kitap unutulmuş
        biriki yaprak eskimiş üstün
gecemin bozkırında mutluluk
ilk yeşilinde gölgesiyle güneşin
çalının dibinde düşlemek gibiydi
gülümseyişini
üstelik
duymaktı penceremde güneşin doğuşunu
       eğilmiş sokak lambası
       fısıltıları okuyor
       sessizliğin öncesinde
ve birden
kapı aralığından sızan bir keman sesi gibi
odama yığılmış çok yaşlı eşyaların tozlarını
topluyordu ışık
dökülen gidişlerden
      dinliyordu rüzgar
      ısınırken asfaltın yüzünde
      pervaneler çizerken satırları
ya da
saçlarımdaki beyazlar tül perdesiydi
ve ardında yaşamadığım mevsimlerin
yakalanmasıydı suçüstü
uçuştu
savrulduğunda gencecik yüzünden
bahar
        hep uzaktan çalan bir şarkı
        birde yağmur eşlik eden birlikte
        alınıyordu içten içe camdaki gözyaşları
üstü çiziliyordu düşlerimin
kumralına boyanmış tavanlarında
odamın
gezinirken gözlerim
sırtüstü uzanmış sulara
nilüferler ellerine günışıkları
batarken
       ve
       en güzel çiçeği arayan kelebek
       öpücüğünü kondurdu çıplak omzuna
       ayrılığın
bardağımın kenar ına
kırmızı bir veda
        kelebekle içiyorum
ve sarhoşluğuma
yokluğunun resmini bırakarak
duvarda asılı zaman
söz edip geçiyor
senli günlerden
        gün ışıldamadı
        biri yaprakları yakıyor
unuttuğun sözcükler var
dağılmış
oraya buraya
topladıkça sensizlik
yaşıyorum
          ve biri nasıl böyle düşlerimi kırar
          içindeyken
bir baktım yanımda boşluk
yaşamsız kadar soğuk
çekip gitmişsin
ben kalmışım seninle