İnsan yığınlarının buluştuğu yerdi,
anlamsızca uğultuların olduğu sokaklar.
Kalabalığın içinde yalnız kalmak,
ve yalnız hissetmek kendini.
endüstriyel çağdaşlıktan kalma değil mi.
Rengarenk duvarlarla süslendi etrafımız
yeni bir dünya oluşturuldu,
bir eksik vardı bu dünyada, çiçeklere yer yoktu.
Topraklar sahiplenildi, yetmedi okyanuslar bölüşüldü,
kapitalizm denilen şey gökdelenlerle yükseldi
işte o an insanlık alçaldı ,
her şey sıradan oldu ve her şey bir diğerinin kopyası.
Pasajlara sığındık,
pasajlar değilmiydi flenör'e iyi gelen
sokakların güvensizliğinden korunmak için,
Ve durmadan sustuk, biz sustukça sesimiz kısıldı
bağırmaya ne hacet, sessizliğimiz satın alındı.
Ne zaman toplansak ve
baş kaldırsak kapitalizme
bolşevikler olarak anıldık, durdurulduk
ama durmayacağız...