Erte Mevsimler

d/izlerim ezile ezile geçiyor zamanın içinden
yalancı baharlar taşıyan kış güneşi sıcaklığında düşlerim
akşama batacak da olsa
diridir özlemlerim
güvercin kanatlarına tutturulmuş gülümsemelerin 
ardına sığınırken
her seferinde erte mevsimlere 
gebe durur bekleyişlerim...

hüzne bulanmış g/özlerimin gölgesi 

seni beklerken!
ha kül ha güz rengi ellerim
neye dokunsam yangın!..
sadece 
günü uyandıran karanlığın boynu bükük 
kokunun sindiği duvarlarım ıslak 
yıldızlar kanrevan
vurulur ay
gitgide büyüyen yalnızlık ortasında
bir yanım su bir yanım toprak
adımlarımsa rüzgar ...
dur bekle!..
seni vermedim daha
sonsuzluğa 

daha çok var yâr!

gözlerime oturan karanlığı
ağaran güne asmadan 
gidemezsin!..