Fakirim Diye

Fakirim Diye






Fakirim diye aşkıma fakir aşkı diyorlar

Gönlümdeki aşkın zenginliğini bilmiyorlar

Bilen bilir bilmeyende böylesine es geçer

Aşksız insanın hali harap neren görmüyorlar



Biliyorum şimdi onlar bu nedenle gülmüyorlar

Sabah akşam aç gönülle birbirlerini yiyorlar



Fakirlik ummandaki nimetlere bakmaktır

Hakkına düşene razı olmak sırra varmaktır

Bilir ki fakir fazla nimet kulu azdırmaktadır

Gönlünü hakkın nimetine ahrete saklamaktadır

Aşksız insanın hali harap neren görmüyorlar



Biliyorum şimdi onlar bu nedenle gülmüyorlar

Sabah akşam aç gönülle birbirlerini yiyorlar



Eser bu deli gönül aşkla karda boranda ısıtır

Nefret kin varsa onlara kapıları kapatır

Halden bilir kapalı güzel kapıları gülümser açtırır

Aşksız insanın hali harap neren görmüyorlar



Biliyorum şimdi onlar bu nedenle gülmüyorlar

Sabah akşam aç gönülle birbirlerini yiyorlar



Âşık Gülveren’im sen aşkı sür yarana

Sen engel ol garip insanı vurana

Al gönlünü kat nur olan kitabımız Kur’an’a

Derman ol halden bilen yok mu diye sorana

Aşksız insanın hali harap neren görmüyorlar



Biliyorum şimdi onlar bu nedenle gülmüyorlar

Sabah akşam aç gönülle birbirlerini yiyorlar

Mehmet Aluç / Âşık Gülveren