Giremezsin Gönül
 
Bil ki ey gönül, cananın canım demese, sen ağlama elden ne gelir
Açmazsa gül sinesini gönül kapısını, giremezsin sen ey deli gönül
Az ağla gözyaşların sel olsun gitsin, belki sesini duyar, sevdiğini bilir
Sen cananın gül sinesinde öt, o seni tanır, öter der benim için bülbül
 
Tarumar etme sen kendini, belki cananın yola çıkmış gelir
Belki o senden, fazla aşkı sevgiyi merhameti bilir, candan sevilir
Cihana karanlık çöktü canan gelmeyeli, sen gönlünü aydınlık et o gelir
Sen cananın gül sinesinde öt, o seni tanır, öter der benim için bülbülüm
 
Sen sevdiğini aşkınla belli et gönül, canan şimdi seni anar
Sevdiğim gelmezse ey gönül, seninle beraber ruhum yanar
Bu hasret çekilecek gibi değil ey gönül, tüm hücrelerim alev alev yanar
Sen cananın gül sinesinde öt, o seni tanır, öter der benim için bülbülüm
 
Ey cananım de kapındayım, beklerken ben öldüm, senindir bu ölü
Al yanarken ölen beni, tekrar gönlünde yak, diriltir belki beni külü
Duymadın aylarca sinende öten bülbülü, koklatmadın bir gonca gülü
Sen cananın gül sinesinde öt, o seni tanır, öter der benim için bülbülüm
 
Bir tutam koklatmadın, aşk gibi sen gibi kokan, saçından bir püskülü
Beklerim hala, benim için, sinende açacak, bin bir kokulu gülü
Gül sinende kapını çalan, öten benim, benim senin bülbülün
Ben geldim kapına, hani nerede, benim için yetiştirdiğin gülün
 
Yanakları sanki al kiraz, bir buse verir sanki sana biraz
Sakın kaşın eğme, güzeldir sevendir o, olur gönlünde biraz naz
Kul Mehmet’i de düşün ey canan, sözlerime etme hiç itiraz
Gül sinende kapını çalan, öten benim, benim senin bülbülün
Ben geldim kapına, hani nerede, benim için yetiştirdiğin gülün
Mehmet Aluç-©Kul Mehmet