Bu ömür beyhude tükendi gitti,
Gönülden yananı görmedin gönül!
Şu gülşen kaç bahar bezendi, bitti,
Bir kızıl goncayı dermedin gönül!
Nice âşık gördüm candan geçtiler…
Bazısı mest olup handan geçtiler…
Kimi hem can, hem canandan geçtiler…
Gönlünce bir sefa sürmedin gönül?
Kimseye yâr değil bu fâni âlem,
Gam, keder, hicranla yıkılır kulem…
Benim ahvalimi yazmaz ki kalem;
Derdime bir derman vermedin gönül!
Vardır elbet her gönlün bir güzeli,
“Bir” güzel ki, değer bin bir güzeli!
Sevdası da ebedi ve ezeli…
Niyazkâr sırrına ermedin gönül!
