Gittin sevgilim döner misin zamanla

Bırakma beni bu feryat ile âmânla

Kendim bile cevap veremiyorum bu viraneliğimle

Gel bıraktığın zavallı halimle gör beni

 

Kavuşmamıza ben miydim engel

Sevgilim ne olursun dön gel

Neden attın ayrılık kapısına çengel

Gel bıraktığın zavallı halimle gör beni

 

Delip geçti sinemi bu ayrılık yok mu sende şefkat

Kalmadı dizlerimde gittiğinden beri takat

Bir gün olacağım sensiz ben sakat

Gel bıraktığın zavallı halimle gör beni

 

Çevirdin yüzünü bana gülmeden

Seviyorum demedin bir gün gönülden

Mezarımı kazdın sen elinle canı gönülden

Gel bıraktığın zavallı halimle gör beni

 

Binlerce kez gönül kapımı araladım

Ben açtıkça sen tuttun elinle kapattın

Hiç demedin mi acaba ben bir an yanıldım

Gel bıraktığın zavallı halimle gör beni

 

Halden anlamayanın vefasızlığın bu kadar olur

Gülümsemeye gittiğin o yolar sana kahır olur

Her kul yaptığı kötülüğün karşılığını bulur

Gel bıraktığın zavallı halimle gör beni

 

Anlatsaydın neden terk edip gittiğini

Bu aşkın neden böyle birden bittiğini

Bu aşkımın sana neden hiç yetmediğini

Gel bıraktığın zavallı halimle gör beni

 

Anlatsaydın belki anlar sana hak verirdim

Sana güle güle git derken eline gül verirdim

Hatanın bende olduğunu bilir rahat ederdim

Gel bıraktığın zavallı halimle gör beni

 

Kul Mehmet’im unutmaya çalışmak çok zormuş

Gönülde aşk ile yanan alevden kormuş

Ayrılık kaderime yazılmış unutmak benim kapımda durmuş

Gel bıraktığın zavallı halimle görmene gerek yok

 

İçimde akan ırmakları kuruttum aşkına artık karnım tok

Artık sende ne haldesin benimde bilmeme gerek yok

 

Mehmet Aluç-Kul Mehmet