Gurbet türkülerimiz; özümde ünleriken,
Can evimizi yakar, sızının ince nazı.
Sılanın özlemiyle; resimler bekleriken,
Firkat’in buğusuna, net düşer karayazı.
Biz gurbet garibiyiz, dayanırız yanarken,
Özümsedik serayı, hasret ile kanarken.
Bulutlanır ferimiz görüyorum sanarken,
Derinden çekilen ah, ruhumuzun niyazı.
Burçların kuşağında, geziyor yıldızımız,
Düzgün nasiyemiz’de; parlıyor yaldızımız.
Gurbet, daha ne ister, yürek yakar sızımız?
Gül sılada koklansın, soldu bize beyazı.