Maviden misinası gecenin:
Öğretiler yüklü her hecesi şiirin
Bir dünyam var ki özdeşleştiğim duyguların
Reçinesi
Üstüme döktüğüm reçel tadında
Ellediğim sözcükler
Eveleyip gevelemeden yaşamayı özlediğim
Devasa bir kehanettir
Aklımın yitik ritminde saklı tutulası düşlerden
Düşen payıma
Aşkın asildir o tek hecesi
Yana yakıla sevdiğim kadar
İçimde saklı gizin
Alı al moru mor hikmeti
Renklerim coşkulu
Rakımı bu aşkın ulaşılası mı sahiden de?
Sahici bir özlem benimki ama kendime
Deştiğim sözcükler
Gönlün tortusuna bandığım kar taneleri
Ben Nisan’ım, sevgili
Nakşeden yeni günün güncesi
Gücüme gidiyor sessizliğin
En çok da gün yitince
Saklandığım ardına demir parmaklıkların
Göğüs kafesimde çalan bando takımı
Bense kuş gibi şakıdığım;
Ah, en çok sektiğim içine saklandığım kafeste
Gürül gürül duygularım
Hayal mi gerçek mi bu aşk benim dahi bilmediğim
Kuytularında şehrin
Demir aldığım bir liman
İklimi yüreğin bazen tevazu yüklü
İtibar ettiğim her insan her yürekte saklı bir kütle
Bombalar yağdırdığım içimdeki ölü şehre
Kopup da geldiğim dün gibi
Dünden kaçan bir yara benimki
Anda saklı varlığım hiçliğe methiyeler dizdiğim
Semazen gönlüm
Şatafatlı yalnızlığım
Sarkıtları ömrün
Bazense kapı duvar asla varamadığım
Aşikârdır yürek
Aşina olduğum gün ve gece bense tek tüfek
Yaşamanın verdiği huzur ve hüzün
Yaşattığım o hayal gücü ki
İmgelerdir tek tek sektiğim
İmha ettiğim zulüm ve riya
Gerçek olandır içimdeki çocuğun varlığı
Horoz şekeri elimde dün gibi
Bu günse savurduğum gözyaşı tüy gibi
Hafiftir vicdanım
Katık ettiğim sevgi ve matemi
Dikerken kalem denen iğneyle.
Makasladığım bir pencere
Maskarası olmuş insanların o zafiyet
Hani, hani, sevginin nakşı
Ne varsa dünde saklı
Na’şı mı yüreğin?
Kozamda saklandığım belki de bir rivayet
Tek kozum sevgi ve şiir
Dümtek dümtek çalan bir şarkı
Kayrasında notaların istiflediğim yalnızlığı
Serdiğim şu boş sayfa
Boş veremediğim kadar başa aldığım bir sanrı
Gerçek olur ümidiyle sığındığım sessizliğe
Küfe dolusu sözcük ve imge ne ki?
Boca ettiğim geceye
Bol gelen bir mintan adeta şiir
Savsakladığım mutluluğu çağırma ümidiyle
Sesim duyulur belki
Ses etmeden yaşayıp yazdığımdır tek doğru…