Neden her şey dönüp dolaşıyor ölüme çıkıyor. Yolda yürürken bir taraftan hayatın canlılığını seyre dalıyorsunuz. O anda bir veda selası yankılanıyor o capcanlı hayat sahnesinde. Hepsi bir kompozisyonun parçası gibi adeta. Tam güneş doğdu diyoruz yeni bir kederin kapısı aralanıyor. Yeni bir hayat sınavıyla karşı karşıya kalıyoruz. Aslında bunu tersinden de düşünebiliriz. Başındaki soru sözcüğünü değiştirerek tabii. Nasıl da her şey tam bitti derken hayat kendisine bağlanacak bir şeyler sunabiliyor. Yeniden yüzümüz gülüyor ama bir şeyler eksilerek tabii. Yeniden günlük hayatın keşmekeşine kapılıp gidiyoruz ama hızımız, coşkumuz azalarak. . Hayat böyle bir şey işte sanırım. Hüzün, acı, sevinç, sevgi, kırgınlık, kızgınlık... Bazen sorgulama bazen kabullenme hâli. "Her şey insanlar için" diye boşuna dememişler. Bize dokunuyor hayat her yanıyla. Bizi yontuyor, değiştiriyor, ruhumuzda dalgalanmalar oluşturuyor. Acıyla, sevinçle, umutla, umutsuzlukla tanıştırıyor. Bazen yaşadığımız ana hapsolacağımızı sanıyoruz özellikle kederli zamanlarda. Geçmeyecek sanıyoruz o kalp ağrısı. Aslında bir bakıma doğru da. Tamamen geçmiyor. Azalıyor, hafifliyor... Alıştırıyor kendisine. Hayata bakışımızı değiştiriyor. Hayatın çeşitli renkleri olduğunu öğreniyorsunuz. "Hayat işte! " diyorsunuz. Evet, hayat işte!
10.07.2023