İBLİS
İblis!.. O böyük ad ne kadar calibi-hayret!
Her ülkede, her dilde anılmakda o şöhret,
Her külbede, keşanede, viranede İblis!
Hep Kabede, puthanede, meyhanede İblis!
Herkes beni dinler, fakat eyler yine nefret,
Herkes daha aciz kul iken, besler edavet,
Lakin beni tehgir eden, ey ablehü-miskin!
Oldukca müsellet sana, bil, nefsi-leimin,
Pençemde demadem ezilip kıvrılacaksın,
Daim ayaq altında sönüb mahvolacaksın.
Bensiz de, emin ol size rehberlik eden var:
Kan püsküren, ateş savuran kinli krallar,
Şahlar, ulu hakanlar, o çılğın derebeyler,
Altın ve kadın düşkünü divane bebekler.
Bin hile kuran tilki siyasiler, o her an,
Mezheb çıkaran, yol ayıran hadimi-edyan;
Onlarda bütün fitne ve şer, zülmü hiyanet,
Onlar duruyorken beni tehkire ne hacet!
Onlar, evet onlar sizi çiğnetmeye kafi,
Kafi, sizi gahretmeye, mehvetmeye kafi…
Ben terk ederim sizleri elan, neme lazım!
Hiçden gelerek, hiçliğe olmakdayım azim.
İblis nedir? –Cümle hiyanetlere bais…
Ya her kese hain olan insan nedir? –İblis!