Biliyor musun anne ?
Sen kokuyor, yazdığım her harf !
Cümlelerimse, sana özlemimden hep devrik.
Okunaksız bir kitabın, orta sayfalarını titretiyor rüzgâr.
Hep sen doluyor gözlerime, savrulan her tozda, toprakta.
Yazdıkça hayat bulmuş gibi okudukça da yazdıklarımı,
özlemin can alacakmış gibi hissediyorum.
Kalemimi sımsıkı tutuyor, gücümü ona veriyorum.
Özlemimi satırlarıma, sevgimi sana,
yitirilmiş ümitlerimi de çeyiz yaptım hayata.
Hayrını görsün bundan sonra...
Filiz Çakmak
