Mamondu sentez merkezleri, yönetimlerin mali gücü olmakla; merkezi yönetimin Beyt El Malı olmuştu. El için El'in, razılığı için; El Evine bağışlar, sadakalar, zekatlar yani vergi veriliyordu. Vergi biriken Beyt eller de merkezi yönetimin hazine merkezi oluyordu. Kavramlar El kutsallığına yaslanan açılımlarıyla ifade ediliyordu.
Put kavramı Mamon sentezine göre tarif ediliyordu. Günün şartları içinde, bir öncesin göre; yeni bir Mamondu sentez yapılıyordu. Yeni yapılan senteze göre, yeni olan Mamondu sentezin gerisinde kalan tutumlar, putçuluk oluşla söyleniyordu. Yeni olmakla merkezi yönetimi oluşan yeni Mamondu düşünce karşısında eski düşünceyi temsil eden anlayış, inanış ve eski Mamon simgelerine de put deniyordu. Hayalet olan ön ittifaklarla uğraşmak yerine, köleci inşa; şimdi de yeni durumuyla, her bir kendi öncesi köleci aşama simgesine put; her bir kendi öncesi köleci aşama geleneklerine de putçuluk hareketi diyordu.
Bir önceki ilişki düzey ve düzlemin içindeki; gelenek, görenek takipçileri olan kişiler, aileler, kabileler eski anlayışlı Mamon usulü takipçiler olmaları hesabıyla; eski zaman dilimli adetler içinde kalmaları; putçuluk dediğimiz kalıp kavramla ifade ediliyordu. Feodalizme kadar geliş içinde oluşan ilk tür köleci sistemin oluşmaları; Feodal sentezin gerisinde donup kalmakla, bir putçuluk bir pagan hareketiydi. Müşriklikti. Put, feodal sisteme göre ilk inşacı köleci sistemin düşünce, âdet ve eylemlerini simge eden her bir El yontularıydı. Sanayi devrimine göre de feodal sistemli anlamalar puttu.
Milletlerin birliğini ve merkezi otoritenin gücünü temsil eden Rabb'e karşı olup, yeni Rabbi süreci görmezden gelip; bu sürecin üzerinde geriye doğru atlamalarıyla eski adetler ve eski atalar yolunda olan kişilerle ve ailelerle; kabilece sentez öncesi kendi kişi Mamon'larına tazim düzeyinde takılı kalmalar, putçuluktu.
Malı mülkü olup, bunu keyfince dağıtan Mamonlar, yeni bir sentezle merhametli ve lütfu olan Rabb'e de dönüşmüştüler. Feodal sistem köle emeğindeki verimi artırmak için efendiler eliyle merhamete, gelmişti!
Efendiler, efendinin mülkü üzerindeki küçük bir alanı kölesinin kendisi için de çalışıp, kölenin kendisi için üretim yapacağı bir zaman dilimini de kölenin kendisine ayırmalarına "merhamet" göstermiştiler. Köle emeği üzerindeki verimliliği artırma uğraşısı, fedol efendiler nezdinde merhametin altına gizlenip; efendilerin merhamete gelmesi, olmuştu.
İşte bin yıllar boyunca tek takdirce olmakla zulmünü artıran Mamon; köle emeği üzerindeki verimliliği artırma gibi somut olan birçok başka asıl gerekçeleri üzerine kamuflajıyla merhamet sahibi olmuştu.
Böylece hiç kimseyi tınmadan keyfi tekil takdir yapan Mamon'un tekil takdirli irade olmasının içine merhamet ve acıma hissini de katışla tekil takdirin içine ortaklık girmişti. Bu Mamon'un eşitsiz davranmasına karşılık, diğer bir El ilah olan Baal oluş yüzünün esirgeyen acıyan yüzü olmasıyla Mamon'un merhametli oluşuydu.
Artık Mamon keyfi irade oluşunun yanında esirgeyen merhametli irade olmakla bu ikiliğini temsil eder hisle Rabb çokluğu temsil eden, tekillik olmuştu. Tekil Rabb karşısında, hala boy, soy, aile ve kişi sahipliği içinde kalan Mamon'lar da put denen anlam düzeyinin içinde donup kaldılar. Putlar, aynı zamanda Beyt El malı (El'in malı olan kamu hazinesini) ortaya çıkaran merkezi otoriteyi de tanımıyorlardı
Mamonlar; milletlerin, âlemlerin rabbi olmanın karşısında olan köleci sistemin ilk temsilcileriydiler. Mamonlar bu ilk aşama içinde sistem inşa olana kadar merhameti bilmiyorlardı. Milletlerin Rabbi karşısında El'ler, Baal'ler, Baala'lar put kalmışlardı.
Köleci feodal mana sentezine göre ilk Mamon'du anlayışların durumu içinde kalan Mamon temsilcilik paganlığı ifade eden putçuluk olmasıyla geriden doğru etkimeydiler.
Mamon, El ve Baal mal mülk sahipliği olmakla oluşmaya başladılar. Ve bunlar mallarını mülklerini keyfi takdirle ve eşitsiz, merhametsiz oluşla dağıttılar. Böylece yeni süreci sınıflı olgu içinde kıldılar. Bu aşamadaki ilk sınıflı olguların kuruluşu içinde El, Baal veya Mamon; put değildiler.
Mamon, Baal, El, Baala türü ilahlar ilerleyen süreçlerde tek ve eşitsiz irade olmalarının yanına merhamet ve acıma hissi içinde oluşla lütufta bulunmayı da koymakla giderek âlemlerin Rabbi olan tevhidin birleşim ve tekillik veren, sentezlerine dönüştüler.
İşte âlemlerin Rabbi olur merkezi tekil otorite aşamasıyla zirve yapan mana anlamasının gerisindeki Baal'e, El'e ve Mamon'a eğilim edişler putçu tavırdılar.
Bu aşamadaki, bu anlayışla yeni Rab karşısında El ve Baal anlayışı put sayıldı. Rab, ortak tanımaz irade iken âlemlerin Rabbı olan yeni anlayışı içinde de herkese acıyan, herkese mal mülk veren ve her şeyle birlikte herkesin sahibi olandı.
Sentez olan Mamon bu yeni özelliklerini sentez öncesindeki kişi, aile ve kabile Mamon'u olması sürecindeki aşamada var olan zıt anlamlı türev oluşlarının anlayışları üzerinde oluştu. Sentez olan Mamon artık bu sınıflı minval üzerine olur oluşumları içinde, zengini de; fakiri de; ayrımsız gözetecekti.
Totem, özel oluşla malı mülkü olmayan mana anlamasıydı. Totem, grubunu kendi totem anlayışı içinde ortaklaştırandı. Ve totem tarihte ilk kez izole olan bir yaşam içindeki sosyal kültürü, sürü yaşama karşı totemi süreci ortaya koymanın mana gücüydü.
Totem, ilk nitelikli inşa tipi oluşuyla kendisinden sonraki süreçlere yol açmayı dalgalandıran salınımlarıyla, ortaklaşan, özgecil bir mana anlamasıydı.
İlahlar, ön ittifakı sürece mana anlaması olmakla inşacı oldular. İlahlar gruplar arası ittifaka ortaklaşma yaptırdılar. İlahlar totemdi grupların arasındaki entegrasyon sentezini başlatan uygarlık yaratmanın temsilcileriydiler.
Milletlerin birliğini ve merkezi otoritenin gücünü temsil eden Rabb'e karşı olup, yeni Rabbi süreci görmezden gelip; bu sürecin üzerinde geriye doğru atlamalarıyla eski adetler ve eski atalar yolunda olan kişilerle ve ailelerle; kabilece sentez öncesi kendi kişi Mamon'larına tazim düzeyinde takılı kalmalar, putçuluktu.
Malı mülkü olup, bunu keyfince dağıtan Mamonlar, yeni bir sentezle merhametli ve lütfu olan Rabb'e de dönüşmüştüler. Feodal sistem köle emeğindeki verimi artırmak için efendiler eliyle merhamete, gelmişti!
Efendiler, efendinin mülkü üzerindeki küçük bir alanı kölesinin kendisi için de çalışıp, kölenin kendisi için üretim yapacağı bir zaman dilimini de kölenin kendisine ayırmalarına "merhamet" göstermiştiler. Köle emeği üzerindeki verimliliği artırma uğraşısı, fedol efendiler nezdinde merhametin altına gizlenip; efendilerin merhamete gelmesi, olmuştu.
İşte bin yıllar boyunca tek takdirce olmakla zulmünü artıran Mamon; köle emeği üzerindeki verimliliği artırma gibi somut olan birçok başka asıl gerekçeleri üzerine kamuflajıyla merhamet sahibi olmuştu.
Böylece hiç kimseyi tınmadan keyfi tekil takdir yapan Mamon'un tekil takdirli irade olmasının içine merhamet ve acıma hissini de katışla tekil takdirin içine ortaklık girmişti. Bu Mamon'un eşitsiz davranmasına karşılık, diğer bir El ilah olan Baal oluş yüzünün esirgeyen acıyan yüzü olmasıyla Mamon'un merhametli oluşuydu.
Artık Mamon keyfi irade oluşunun yanında esirgeyen merhametli irade olmakla bu ikiliğini temsil eder hisle Rabb çokluğu temsil eden, tekillik olmuştu. Tekil Rabb karşısında, hala boy, soy, aile ve kişi sahipliği içinde kalan Mamon'lar da put denen anlam düzeyinin içinde donup kaldılar. Putlar, aynı zamanda Beyt El malı (El'in malı olan kamu hazinesini) ortaya çıkaran merkezi otoriteyi de tanımıyorlardı
Mamonlar; milletlerin, âlemlerin rabbi olmanın karşısında olan köleci sistemin ilk temsilcileriydiler. Mamonlar bu ilk aşama içinde sistem inşa olana kadar merhameti bilmiyorlardı. Milletlerin Rabbi karşısında El'ler, Baal'ler, Baala'lar put kalmışlardı.
Köleci feodal mana sentezine göre ilk Mamon'du anlayışların durumu içinde kalan Mamon temsilcilik paganlığı ifade eden putçuluk olmasıyla geriden doğru etkimeydiler.
Mamon, El ve Baal mal mülk sahipliği olmakla oluşmaya başladılar. Ve bunlar mallarını mülklerini keyfi takdirle ve eşitsiz, merhametsiz oluşla dağıttılar. Böylece yeni süreci sınıflı olgu içinde kıldılar. Bu aşamadaki ilk sınıflı olguların kuruluşu içinde El, Baal veya Mamon; put değildiler.
Mamon, Baal, El, Baala türü ilahlar ilerleyen süreçlerde tek ve eşitsiz irade olmalarının yanına merhamet ve acıma hissi içinde oluşla lütufta bulunmayı da koymakla giderek âlemlerin Rabbi olan tevhidin birleşim ve tekillik veren, sentezlerine dönüştüler.
İşte âlemlerin Rabbi olur merkezi tekil otorite aşamasıyla zirve yapan mana anlamasının gerisindeki Baal'e, El'e ve Mamon'a eğilim edişler putçu tavırdılar.
Bu aşamadaki, bu anlayışla yeni Rab karşısında El ve Baal anlayışı put sayıldı. Rab, ortak tanımaz irade iken âlemlerin Rabbı olan yeni anlayışı içinde de herkese acıyan, herkese mal mülk veren ve her şeyle birlikte herkesin sahibi olandı.
Sentez olan Mamon bu yeni özelliklerini sentez öncesindeki kişi, aile ve kabile Mamon'u olması sürecindeki aşamada var olan zıt anlamlı türev oluşlarının anlayışları üzerinde oluştu. Sentez olan Mamon artık bu sınıflı minval üzerine olur oluşumları içinde, zengini de; fakiri de; ayrımsız gözetecekti.
Totem, özel oluşla malı mülkü olmayan mana anlamasıydı. Totem, grubunu kendi totem anlayışı içinde ortaklaştırandı. Ve totem tarihte ilk kez izole olan bir yaşam içindeki sosyal kültürü, sürü yaşama karşı totemi süreci ortaya koymanın mana gücüydü.
Totem, ilk nitelikli inşa tipi oluşuyla kendisinden sonraki süreçlere yol açmayı dalgalandıran salınımlarıyla, ortaklaşan, özgecil bir mana anlamasıydı.
İlahlar, ön ittifakı sürece mana anlaması olmakla inşacı oldular. İlahlar gruplar arası ittifaka ortaklaşma yaptırdılar. İlahlar totemdi grupların arasındaki entegrasyon sentezini başlatan uygarlık yaratmanın temsilcileriydiler.
İlahlar, ön ittifaklar içinde gruplar arası ortak kararların sahibi olmanın mana gücüydüler. İlahlar totem dönemi gruplar arası ittifaka açmıştılar. İlahlar totem döneme karşı inşaydılar.
Totemi dönem; tarihi seyrediş içinde totem grubun tüzeldi olan tüzelliğine ait malı, mülkü olmamakla birlikte, totemi mana anlayışı yalıtılan ortam içinde sürü tutumlu ilk sosyal kültürlerini, grup çevrimli bir aitlik yapmalarıyla grupların; kendi totemi inşa türü içinde oluşmaları grupların totemi kültürleriydü. Totem de, İlah ta, Mamon da ayrı oluşumlardı.
Mamon olan El ilah; mal, mülk sahibi olmakla; malını, mülkünü istediği gibi istediği kişilerine dağıtıyordu. Mamon bu haliyle bu tür mana anlaması içinde olmakla kişi, aile ve kabile ilahı oluyordu. Köle sahibiydi. Kararları üzerinde ve mal sahibi olması üzerinde; hiçbir ortaklık gücünü, kudretini tanımıyordu.
Haliyle kişi, aile ve kabile temsilcisi olan Mamon'a veya El'e ya da Baal'e ilah dahi dense de bu Mamon'ların ön ittifakı ilahlarla hiçbir anlam bağı ve anlam ilişkileri yoktu.
İsrailiyatta ki Rabb kavramı da, aynen Mamon, Baal ve El gibi karakteri olmakla bunlarla birlikte anılır, kişi ve aile ilahıydı. Sam'ın Rabbiydi. İbrahim'in Rabbiydi, İshak'ın, Yakub'un Süleyman'ın, Davud'un ve diğerleri olan saygı değer kişilerin kişisi ve aile rabbiydi.
Özellikle de İbrahim sembolizmi içinde Rabb, milletlerin rabbi olma yolu dahilinde ilerleyişi ile ele alındı. İbrahim'in Rabbi olmakla İbrahim'in Rabbi ardıllarının da sıklıkla ve iman kavil içinde vurguladıkları Rab oluşla dile getirilecekti.
İbrahim'in rabbı İsrail'i milletin rabbı oluşla Rabbın tümeli olması belirtilirken, diğer yandan da giderek azalan bir önemle ilk biçim Mamon'du rabbler kişi ve aile Rabbı oluşu içinde anlamları, sentezci yapılar bu ilk biçim Mamonları da put olmakla vurguluyorlardı.
Rabb'ın birçok Mamon'du anlamlarıyla birlikte sentaz olması Rabbın hem tümel sahiplikle söylenmesiydi. Hem de Rabb özel sahiplik sıfatı oluşuyla anıldı. Bu tür söyleyiş ve anılış içinde belirtilen Rabbın, temel oluşla iki zıt sıfatı bir arada tevhit oluyordu.
Merhamet gibi, acıma gibi yeni sıfatlarını Rabb, daha önceki ilk inşası içinde hiçbir ortak irade tanımaksızın eşitsiz ve acımasızca keyfi mal mülk dağıtan Mamon sıfatının yanında beraber söylendi. Bu iki çelişkin sıfatların yan yana söylenişlerine İbrahim'in de, Yakup'un da ilahı olan, "Rabb" denmekle; zıtların bir arada anılması oluşla söylemlerine devam ediyordular.
İmparatorluklar İbrahim'i olan bu iki zıt karakterli Rabbı alıp, âlemlere teşmil edeceklerdi. İşte bu aşamada Rabb, artık Mamon değildi. Mamon'lar da puttu.
İlah totem olmadığı gibi Mamon da, ne ilahtı ne de totemdi. Samiri'nin, kendisine zenginlik ve güç veren malı mülkü olan boğası ya da sarı ineği de, totem değildi. Boğa, İsrailli millet oluşun yeni Rabb'isi olma anlayışının gerisinde kalan dönem anlayışı olmakla bir Puttu.
Totemi dönem; tarihi seyrediş içinde totem grubun tüzeldi olan tüzelliğine ait malı, mülkü olmamakla birlikte, totemi mana anlayışı yalıtılan ortam içinde sürü tutumlu ilk sosyal kültürlerini, grup çevrimli bir aitlik yapmalarıyla grupların; kendi totemi inşa türü içinde oluşmaları grupların totemi kültürleriydü. Totem de, İlah ta, Mamon da ayrı oluşumlardı.
Mamon olan El ilah; mal, mülk sahibi olmakla; malını, mülkünü istediği gibi istediği kişilerine dağıtıyordu. Mamon bu haliyle bu tür mana anlaması içinde olmakla kişi, aile ve kabile ilahı oluyordu. Köle sahibiydi. Kararları üzerinde ve mal sahibi olması üzerinde; hiçbir ortaklık gücünü, kudretini tanımıyordu.
Haliyle kişi, aile ve kabile temsilcisi olan Mamon'a veya El'e ya da Baal'e ilah dahi dense de bu Mamon'ların ön ittifakı ilahlarla hiçbir anlam bağı ve anlam ilişkileri yoktu.
İsrailiyatta ki Rabb kavramı da, aynen Mamon, Baal ve El gibi karakteri olmakla bunlarla birlikte anılır, kişi ve aile ilahıydı. Sam'ın Rabbiydi. İbrahim'in Rabbiydi, İshak'ın, Yakub'un Süleyman'ın, Davud'un ve diğerleri olan saygı değer kişilerin kişisi ve aile rabbiydi.
Özellikle de İbrahim sembolizmi içinde Rabb, milletlerin rabbi olma yolu dahilinde ilerleyişi ile ele alındı. İbrahim'in Rabbi olmakla İbrahim'in Rabbi ardıllarının da sıklıkla ve iman kavil içinde vurguladıkları Rab oluşla dile getirilecekti.
İbrahim'in rabbı İsrail'i milletin rabbı oluşla Rabbın tümeli olması belirtilirken, diğer yandan da giderek azalan bir önemle ilk biçim Mamon'du rabbler kişi ve aile Rabbı oluşu içinde anlamları, sentezci yapılar bu ilk biçim Mamonları da put olmakla vurguluyorlardı.
Rabb'ın birçok Mamon'du anlamlarıyla birlikte sentaz olması Rabbın hem tümel sahiplikle söylenmesiydi. Hem de Rabb özel sahiplik sıfatı oluşuyla anıldı. Bu tür söyleyiş ve anılış içinde belirtilen Rabbın, temel oluşla iki zıt sıfatı bir arada tevhit oluyordu.
Merhamet gibi, acıma gibi yeni sıfatlarını Rabb, daha önceki ilk inşası içinde hiçbir ortak irade tanımaksızın eşitsiz ve acımasızca keyfi mal mülk dağıtan Mamon sıfatının yanında beraber söylendi. Bu iki çelişkin sıfatların yan yana söylenişlerine İbrahim'in de, Yakup'un da ilahı olan, "Rabb" denmekle; zıtların bir arada anılması oluşla söylemlerine devam ediyordular.
İmparatorluklar İbrahim'i olan bu iki zıt karakterli Rabbı alıp, âlemlere teşmil edeceklerdi. İşte bu aşamada Rabb, artık Mamon değildi. Mamon'lar da puttu.
İlah totem olmadığı gibi Mamon da, ne ilahtı ne de totemdi. Samiri'nin, kendisine zenginlik ve güç veren malı mülkü olan boğası ya da sarı ineği de, totem değildi. Boğa, İsrailli millet oluşun yeni Rabb'isi olma anlayışının gerisinde kalan dönem anlayışı olmakla bir Puttu.